Ja, Ik had ze nog liggen, de mooie billetjes van Charisa. En nu ze miss Sloggi is geworden, kan ik die meteen even inkoppen toch? Charisa!!! *trompetgeschal*

Er waren drie pogingen voor nodig met Charisa om met wat materiaal terug te komen en toen was het nog steeds niet gelukt. Het lag niet aan haar, maar ik heb het idee dat ik mijn fotografische touch ben verloren. Teveel werk aan Zapruder Inc. en te druk als ‘innovatie-expert en inspirator’ van Sogeti en nu ben ik zelf zoekende naar inspiratie. Welk één ironie… Slechts één foto vind ik het tonen waard van de mooie billetjes van Charisa. Dus, Charis, mijn excuses, het lag niet aan jou, je was een van de allerleukste en gezelligste meiden waarmee ik ooit op pad ben geweest, zodra ik mijn tocuh weer terug heb, ben ik weer in contact…

(klik voor grote versie)

Rud-gr is de vaste fotograaf van Dance4Life en ik had niets te doen. Ofwel, ik mocht mee. Leuk man. Dus gistermiddag stond ik ineens tussen 10.000 (15.000?) schreeuwende brugklassers of hoe zoiets tegenwoordig dan ook heet. Alllemaal hun longen uit hun lijf te schreeuwen voor de goede zaak. Ik heb nog nooit zoveel handjes in de lucht gezien. Een hoop handjes op de foto’s. Verwacht geen briljante reportage, ik was extreem lui, het was voor mij ook een beetje vrije dag…

“Puur voor de show ging ik op het kolossale lijk van Willem staan en maakte selectief oogcontact met de anderen. De luchtresiduën die het gewicht van mijn getrainde lichaam uit Willem deden ontsnappen veroorzaakte rochelende geluiden. Het deed me niets, kon ook niet, op dat soort momenten kan ik emotie uitschakelen. Ik concentreerde me op de rest van mijn inmiddels in blinde paniek vluchtende collega’s....”

Een luchtig verhaal dit maal, het kan niet altijd feest zijn.

Nouja, het zijn natuurlijk eigenlijk de meiden van de Reef-contest van afgelopen zomer, maar we hadden nog een ereschuld staan. Het maken van het nieuwe vkmag had zoveel voeten in aarde, dat we de meiden nu pas kunnen plaatsen waar ze beloofd waren te worden geplaatst… Daarom wat herhaling, maar in dit geval denk ik niet dat jullie dat erg vinden. Toch? Ook zin om hier te staan, ! 

Ik keek naar buiten en ik dacht, tijd voor nog even wat zomerse dames...

Zo, daar zijn weer. Na een minder geslaagd experiment op vkmag, met extreem weinig kijkers en een slechte werkende website, leek het me beter om gewoon weer mijn eigen ding te gaan doen zonder allerlei, uuhmm, minder professionele elementen in mijn omgeving. *trapt even lekker na*.  Ik ga wel kijken of ik mijn werk weer samen met dat van Rud-gr kan gaan laten zien, want man wat een gave pics maakt hij toch. Dus dat komt weer terug. Weer veel autosport dit jaar, veel modellen en als ik inspiratie heb ook weer veel verhalen. Hoewel ik het nu met zapruder.nl heel erg druk heb met schrijven en het schrijven van soort verhalen voor mij moeilijk te combineren is met het schrijven van de wat luchtigere verhaaltjes. Ga wel even kijken daar, is belangrijk.

Mijn oude artikelen ga ik overzetten naar deze site, tot die tijd kun je ze hier vinden.

“Heb ‘t vandaag even geprobeerd maar nog niet gelukt. Morgen gaat er een dude er even naar kijken die er verstand van heeft. Moet lukken, hoop morgen! Sms je.”

Ik heb de laatste tijd steeds vaker industriële opdrachten. Dat zijn de coolste van allemaal. Als lekkermakertje voor het artikel van morgen daarom alvast wat hele andere wallpapers, gemaakt aan boord van het grootste heavy-lift schip ter wereld. Enjoy…

Al de hele week probeer ik weer allemaal mooie meiden naar het strand te slepen voor een quick ‘Reef-shot’. Na lang bedelen wilde er dan eindelijk iemand mee: Leonieke. Maarja, het mag dan wel zonnig lijken, in Mei is het aan het strand bij zonsondergang heeeeeel erg koud. Dat ging dus niet werken. Weer veel te ongeduldig geweest. Naar huis gaan helemaal zonder resultaat is natuurlijk een no go, dus daarom: Leonieke in het schuim. Ja. Dat lag daar. Geen idee waarom. En waarom het zwart-wit moet, weet ik ook niet, voelde gewoon goed aan. Ofzo…

*klik voor groter*

‘Mijn Katje‘ (Yekaterina) werd geverfd en daarna gefotografeerd door één van de beste bodypainters van het hele universum. Kat wil al sinds haar geboorte haar rijbewijs halen en is dan eindelijk recentelijk begonnen met wat serieuze rijlessen. Tot dat ze dan eindelijk haar eigen mobiliteit op orde heeft moeten haar vrienden en vriendinnen af en toe als taxi-fungeren. Dit maal dus een reisje Zoetermeer-dronten, haha, ach en het is ook niet dat er files staan rondom 17.00. Na afloop had ik in ieder geval nog een kwartiertje de tijd om zelf ook wat foto’s te maken… Zie het maar als een tussendoortje!

Even wat snelle studiofoto’s van twee gebodypainte meiden. Kat en Deb. De bodypaint werd gedaan door Gert, van colouredlife. Die al eerder Kat schilderde. Fotografie in een kleine studio. Deze keer geen softboxes gebruikt, ik heb een hekel gekregen aan dat laffe, zachte licht uit een softbox.

Met al de geschrijf voor het Zapruder-channel en al die feestjes heb ik nog maar weinig tijd gehad voor de mooie dames. Dit weekend, tussen Dance Valley en Extrema door, kreeg ik echter toch de kriebels. Dus met Suzanne een grote Brinta-plantage ingedoken bij 29 graden en een beetje. Dat kriebelt pas.  Heb ik haar eerst moeten leren slootjespringen want al die farmers trekken hele slotgrachten rondom hun veldjes…

Er gebeurde laatst iets heel raars, er kwam een heel klein en best wel lelijk mannetje op een wolkje naar me toe gezweefd. Ongeveer op hoofdhoogte. Ik zat te werken achter mijn bureau, dus ga maar na: een meter boven de grond.

Vlak voor mijn neus stopte hij. Ik was verbaasd, maar niet meer dan dat. Ik zie wel vaker kleine lelijke mannetjes op sandalen. Ook zonder sandalen. Heel normaal. Alleen het wolkje was nieuw.

Hij sprak mij aan.

De grote zomerfestivals komen er weer aan. Voor een fotograaf zijn die festivals leuk om te doen. Zwaar, maar vol met fotogenieke momenten. Dit jaar kijk ik er weer naar uit. Vorig jaar was namelijk voor mij een slecht jaar. Voornamelijk omdat ID-T zonder enige waarschuwing stopte met Release magazine. Ik fotografeer voornamelijk voor de lol en de grootste lol was altijd een mooie spread in het prachtige Release. Natuurlijk ben ik ook niet vies van geld en 600, 700 euro voor een fotoserie van Mysteryland of Sensation is prima betaald, maar om dan elke keer de foto’s op postzegelformaat te zien eindigen op die flutsite van ID-T, dat was toch altijd weer een domper. Je bent er wel ‘s nacht van 21.00 tot 07.00 en dan de volgende dag ook 8 uur mee bezig en dan is het ineens niet meer zo veel geld. Verre van een gangbaar professioneel tarief in ieder geval.

Column voor yourscene.nl

...is it a plane? Nee het is onze fotograaf Rud-gr die weer eens te lui is om te lopen tijdens een opdracht in Zuid-Afrika… Alleen, dat brilletje he…

Lala-la-la--la-la… La-laaa--la-la--la-la-la-laaaaaa - Tompdiedomtiedom, tiedododomtiedom tiedoooooooooom - Een bosje, een bosje, een bosje rode rozen * herhaal - 4 - uur - lang - en - zing - uit - volle - borst - mee - gekleed - in - iets -mafs - als - het - maar - oranje - is *

De Nacht van Oranje, in een uitverkocht sportpaleis Ahoy. Patrick Savalle was ingehuurd als officieel fotograaf en neemt jullie mee op de afterparty.

Man dat was cool. Ik dacht dat ze op Sensation in België konden feesten, nou dit is de overtreffende trap in het losgaan. Ik heb ook nog nooit zoveel artiesten voorbij zien komen. Ik weet niet wie er allemaal op het podium verschenen maar het waren er een heeeeeeele hoop. De Sjonnies kende ik nog wel, Gerard Joling en Lee Towers ook nog wel. Maar dat dat niet de echte Andre Hazes was, dat bedacht ik me pas toen ik weer thuis kwam…

Laat ik eens iets heel bijzonder ongepasts en arrogants doen: het werk van een collega afkraken. De buitenwacht kent mij toch al zo, dus nothing’s lost… ;)

De enorm aftakelende kwaliteit van fotografie in het algemeen is mij namelijk een doorn in het oog. De tsunami aan amateurfotografen die na aankoop van een professionele camera denken dat ze weten wat fotografie is en de afgrijselijk hoeveelheid onnozele klanten die denken dat zulke mensen voor een kwart van de professionele prijs bijna dezelfde kwaliteit kunnen leveren, zijn hun zijn sporen duidelijk aan het achterlaten. Dan heb ik nog niet eens over de trend om evenementen zoals laatst de Red Bull Knock-out volledig ondergeschikt te maken aan mediazaken en ‘bereik’ in plaats van aan sportieve zaken. Niet de kwaliteit van de fotograaf of zijn werk is nog belangrijk, slechts het bereik van zijn publicatie. Niet een eerlijke start van de motoren is belangrijk maar het RTL-5 uitzendmoment en de positie van de heli. Alles werd gestuurd vanuit marketing overwegingen. Dramatisch hoe Red Bull hun evenementen om zeep aan helpen is. Bij ID-T zag ik het ook al, die wisten het hele Tiesto-concert destijds om te toveren tot een DVD-opname waarbij het publiek een soort noodzakelijk kwaad was.

Daar ga ik een andere keer nog wel eens over praten. Waar ik nu even wat over kwijt wil, zijn de foto’s van Lieke van Lexmond in de Playboy. Zo’n mooie meid, zulke superslechte foto’s. Zo afgrijselijk slecht heb ik het in de Playboy nog niet gezien. Toch al niet bepaald een blad dat uitblinkt in kwaliteitsfotografie. Hoewel, met de schitterende, inspirerende reportage destijds van Bridget Maasland en ook die van Lois Lane laten ze toch af en toe wel wat moois zien. Deze keer niet.