(de foto’s zijn klikbaar)

Wij landrotten zien van zo’n schip meestal niet veel meer dan een krantenkopje, terwijl we toch allemaal wel nieuwsgierig zijn naar hoe het er van binnenuit ziet. Toch? Wij nemen je mee, want wij waren net zo nieuwsgierig. Ik werd rondgeleidt door de tweede officier, Dimitri, en kon in principe overal gaan en staan waar ik wilde, ware het niet dat er laad- en losoperatie in volle gang was, dat het buiten regende en grauwgrijs weer was (geen echt mooie buitenfoto’s dus) en dat de tijd natuurlijk niet onbeperkt was. Iets om rekening mee te houden als een schip 350 meter lang is enzo en je alles moet lopen via smalle gangboorden en steile trappetjes.

Op zich is het schip zelf groot maar niet overweldingend, dat verbaasde me. Het is wel ongeveer wat je je er van tevoren erbij voorstelt, ook wat groter dan dat, maar niet ‘onbevatbaar’ groot. Iets anders wordt het zodra je in de grote machinekamer van het schip aankomt. In de buik van dit monster ligt een enorme 12 cilinder tweetakt (!) dieselmotor, zo groot als een zeecontainer. Met 4 turbochargers zo groot als vliegtuigmotoren. Groter nog. Pin me er niet op vast - het werd me verteld in het Engels door iemand met een zwaar accent vlak naast de draaiende generatoren en ik kon er op Google nog niets vinden over deze boot- maar de motor levert 110.000pk, heeft een slag van 286cm en een boring van 92cm. En een maximaal toerental van ongeveer 250rpm. Volgens mij betekenen die boring en slag trouwens dat de motor een inhoud heeft van, uuhmmm, 220368 liter, toch? Of maak ik nu een rekenfout? Het is al laat, reken het zelf maar even na. De motor is in ieder geval nogal groot en de topsnelheid van het schip is een ongelovelijke 29 knopen, voor ons landrotten: dat is 53 km/u. De snelheid van een snel marineschip.

De liften in het schip gaven 13 verdiepingen aan en ik begreep dat er nog een 14e dek was: het navigatiedek. Boven in het commandocentrum aangekomen, de brug, moest ik even lachen, daar stond een oude bekende: de Imtech-brug. Navigatie, radar, controls, de hele mikmak. De hard- en software van Imtech Marine en Offshore, en die kende ik heel goed. Daar heb ik nog een jaar mee te maken gehad toen ik hun Firefighting en damagecontrol systeem aan het ontwerpen was. Ik hoop maar dat het ding beter werkt dan de demo-uitvoering waar wij altijd mee moesten werken. Wel cool zo’n ding nou eens in het echt tegen te komen. Ik had het ook helemaal gemaakt bij die man toen ik hem die brug ging uitleggen, of hoe de speciale software dat schip rechtophoudt - de rolbewegingen tegengaat - in zware golfslag door met het roer te zwabberen. Tenzij ik zijn reactie ook niet helemaal goed begrepen heb, en hij me gewoon een eigenwijze drol vond. Kan ook… vinden de meesten…

Achteraf ben ik nog een hoop gewoon vergeten te bekijken, de kombuis, de slaapvertrekken, maargoed, dat was ook niet echt mogelijk, de laad- en losoperatie was in volle gang en echt heel veel tijd was er niet. Als je dit schip helemaal wilt bekijken, kan je er gerust een dag ronddolen.

Wat ons op het volgende punt brengt: de kadekranen. Kranen hebben een bijzondere aantrekkingskracht op mij. Noem me gerust een kranenfetshist. Ik kon het daarom niet laten om even aan de kraanmachinist te vragen of ik een haf uur mocht meekijken met zijn operatie. “No problemo, houdt je wel goed vast want we bewegen nogal…” Doen jullie dat ook maar, want de foto’s zijn wreed…

De rederij Cosco, de mannen van crossocean en vooral de bemanning van het schip, enorm bedankt. Onwaarschijnlijk cool was dat de officieren speciaal voor de foto hun uniform gingen aantrekken. Superstoer. En kijk ze staan…

Kapitein Evangelos Tzeneralis, chief Engineer Athanasios Doumenis

Tweede officier Dimitri Apostulos

Tekst en foto’s (c) 2006 patricksavalle.com