Zijn stem klonk veel zwaarder dan dat je zou verwachten van zo’n klein lelijk mannetje. Er klonk ook galm, gewoon in mijn werkkamer. Best storend trouwens want ik zat net Tiësto te luisteren. Adagio for Strings. Supernummer. Het laatste wat ik kon gebruiken, was klein lelijk mannetje op een wolkje dat met onverwacht zware stem en een vette storende galm tegen me aan ging zitten lullen. Maargoed, ik was relaxt, dus ach.

Hij zei:

“Patrick, wij moeten eens ernstig praten”
“Echt? Maar wie ben jij dan, jij kleine aardslelijkerd met je afgrijselijk suffe kutwolkje”

…antwoordde ik vriendelijk en ingetogen.

Ik loog trouwens een klein beetje want ik vond het wolkje best wel cool. Natuurlijk vroeg ik me ook af hoe hij mijn naam kende, maar dat moet je nooit meteen laten merken. Zo’n mannetje komt natuurlijk niet voor niets op een wolkje binnenzweven, behalve indruk maken met zijn coole vervoersmiddel wil hij natuurlijk nog meer. Beter blijf je in zo’n geval nog even afwachtend, alsof je het allemaal al duizend keer eerder hebt gezien. Ik zag trouwens ook nu pas dat het een regenwolkje was. Die kleine lelijkerd liet een hele zeikplek achter op mijn tapijt. Nu ik eens wat beter om me heen keek, zag ik dat hij al door mijn hele huis was gevlogen met dat zeikerige wolkje.

“Ik ben God”

Jezus! Daar overviel hij me even. Vooral de manier waarop hij dat laatste woord uitsprak, klonk echt goed. Alsof er iemand met de allernieuwste audiomixer aan de gang was geweest. Helemaal af. Die galm, een donkere, zware stem, veel nadruk, mooie intonatie. Godverdomme man, dit was duidelijk geen prutser.

Hij was dus God. Dít was dus God. Dit afgrijselijk lelijke mannetje dat met zijn regenwolkje mijn hele huis onderpistte en in onverwacht zware stem die was voorzien van nagalm tegen mij sprak, was dus God.

Meer bewijs had ik niet nodig. Ik was altijd zo ongelovig dat ik zelfs niet geloofde dat er niets was, maar als dit kleine lelijke mannetje vanaf zijn regenwolkje dat mijn hele huis onderpiste met onverwacht zware stem die was voorzien van nagalm tegen mij zegt dat hij God is, dan geloof ik hem. Op zijn woord. Het ware geloof.

Enthousiast sprong ik op en meegaand in het crescendo van Adagio for String, van Tiësto, dat nog steeds speelde, gooide ik wijds mijn armen in de lucht. Als een bezetene begon ik te dansen, te joelen, ongecontroleerd te trancen, niemand kon mij dit moment nog afnemen. Ik heb God ontmoet. God, dé God, niet één van die anderen, nee, de enige echte. Ik maakte nog wat salto’s, waarvan sommige met schroef, en viel vervolgens op mijn knieen in een groots gebaar van devote aanbidding. Maar wat ik toen zag, in dit moment van totale extase, was zo verschrikkelijk, zo erg. In een moment van onachtzaamheid had ik het kleine mannetje dat sprak met veel nagalm zonder het merken van zijn wolk die mijn huis onderzeek geslagen. En goed ook. Wat wil je, al die blijdschap. Als een vlieg had ik hem tegen de muur geplet. Niet alleen liet zijn wolk een natte plek achter op mijn tapijt, hijzelf liet nu ook nog eens een enorme rode vlek achter op mijn muur. Wat een kutgassie, hij mag dan wel God zijn, hij maakt wel een hoop rommel in mijn huis.

In elk geval, om een lang verhaal kort te maken, ik heb nog geprobeerd het kleine mannetje te repareren, maar het enige wat ik had was een nietmachine en uiteindelijk zag het er zo raar uit, dat toch niemand meer hem nog zou geloven. Ik heb het mannetje dus maar weggegooid en de plek op de muur weggesopt. De natte plekken van zijn wolk zijn vanzelf opgedroogd.