UDC, Extrema en ID-T zijn drie totaal verschillende organisatie en of ze dat nou willen of niet, het karakter van de organisatie straalt af op het karakter van de feestjes. En voor Extrema is dat heel erg prettig. Voor UDC ook trouwens. Het geeft hun feestjes sfeer. Maar dan wel weer zonder het spektakel van Mysteryland. Wat voor het laatste uurtje toch ook wel onmisbaar is. Kortom nog steeds kunnen de drie grote festivals prima naast elkaar bestaan, maar Extrema zat nu op het randje. Net iets te druk ten koste van de unieke sfeer.

(klik voor wallpaper)

Ik vind een feestje als Extrema moeilijk te fotograferen, het is niet helemaal mijn ding geloof ik. Het is gezellig en warrig en prettig chaotisch, maar hoe leg je dat vast? Het is net als bij een bruiloftsreportage waar de receptie ook het moeilijkste onderdeel is.

Grote feesten verlopen voor mij nooit zonder grote incidenten. Zit in mijn karma. Ik trek het waarschijnlijk aan omdat het aan mij ook best wel een beetje besteed is. Houd me scherp. Deze keer had ik van Lieke de opdracht gekregen de bewaking en het terrein te fotograferen. Dat had ik vertaald naar: ‘ik fotografeer gewoon alles, just to be sure’. Dus was ik druk bezig de bewaking en de EHBO te fotograferen. Ik ben reportagefotograaf en van nature nieuwsgierig en zo’n EHBO had ik nog nooit op foto gezien van binnen. Ik zeg tegen mijn gezelschap Marie-Lou dat ik zo terug ben, ‘even een fotootje maken daar’. Er zaten wat mensen met blaren en een snee dus ik maakte een voor mijn gevoel onschuldige foto in de tent. Nou man. De pleuris brak uit. Een paar fases in kennismaking overslaand staat de hoofdzuster, die in dit geval een man was, meteen aan mijn camera te trekken en wilde de foto’s wissen. Uhhhm’. ‘Wissen’. ‘Nu!’. ‘Waarom?’. ‘Nu! Of ik laat je eruit zetten’. ‘Doe eens normaal mafkees’. ‘Eruit’. ‘Eruit’ Korte samenvatting. In ieder geval trok dit de aandacht van een grote bewakingsneger en die begon me zonder overleg meteen eruit te slepen. Als snel werd ik omringd door allemaal schreeuwende mensen die vervolgens merkte dat ik ook de bewaking had gefotografeerd. En kijk, dat, dát is wel het allerergste wat je kan doen. Alsof ik hier de Geneevse conventie met voeten had getreden werden mijn persbandjes afgeript en moest ik het terrein verlaten, ik mocht niet eens mij spullen ophalen. Heel vreemd. Gelukkig bleef er ééntje cool dus werd uiteindelijk Lieke gebeld en bleek het dus inderdaad in opdracht te zijn geweest. ‘Zei ik toch’.

Ik weer naar binnen. Marie-Lou had het allemaal met grote ogen gadegeslagen en kan mijn grote verhalen nu voortaan wat beter plaatsen.

Trouwens, op de vraag waarom ik de bewaking niet mocht fotograferen werd heel belangrijk en gewichtig geantwoord dat ‘een hoop van die jongens in overheidsdienst zijn en niet herkend mogen worden wegens hun speciale werkzaamheden’. Op mijn vraag of het dan wel zo verstandig was ze zo opvallende tussen 25.000 feestgangers te laten verkeren werd niet geantwoord.

Klaar. Weer terug naar het feest. Helemaal top. Lekker weer, teveel mensen maar wel super naar mijn zin gehad, en van mijn resigezelschap hoorde ik hetzelfde. Toppie toch?