De Fanta gutst dan in een onsmakelijke en onwelriekende mix van met maagzuren verdunde Fanta en brokjes halfverteerd voedsel uit mijn mond en neusgaten. Meestal maak ik er ook nog boerende en kotsende geluiden bij en soms fart ik er zelfs bij. Van Fanta ga je namelijk enorm ruften. Er zit ook iets in die Fanta waar ik hoofdpijn van krijg de volgende dag. Om nog over de enorme vetophoping rond mijn buik maar te zwijgen. Een Fantabuik noemen ze dat. Mijn vrienden vinden dit dus raar. “Wie drinkt er nou zoveel Fanta dat hij er van moet overgeven en er de volgende dag hoofdpijn van krijgt?”. Ik overweeg dan ook serieus om maar over te stappen op bier. Dan is dat gedrag sociaal ineens helemaal geaccepteerd.