(foto’s zijn klikbaar)

Nee, geef mij dan maar dit, puur natuur. *note to self: slijmbal*

Toch? Als modelfotograaf met de Reef-kalender weer in het vooruitzicht heb ik er kennelijk gewoon meer kijk op dan gemiddeld *kuch*.

Maargoed er was weer een leuk Special Sports feestje, mijn eigen sportschooltje, home of the Power-plate, verzamelplaats van BN-ers. Waar jurkjes en schoentjes van €500 meer regel dan uitzondering zijn. Waar hip meets loaded en wij paupers erbij mogen zijn om te kijken hoe dat nou gaat in die kringen. Cool toch? Terwijl Rutger rondliep op Sensation waar ik nooit meer mag komen omdat ik ooit eens dingen opschreef die de Duncan-Stuiterbal-sekte niet trok, was ik vreselijk aan het worstelen met mijn camera. Net een uur terug van een zware off-shore opdracht aan de Atlantische kust van Frankrijk, niet zo vers meer na een 10 uur lange rit was ik gewoon serieus vergeten hoe mijn camera’s werkten. Geen dolletje, ik heb serieus moeten nadenken voor de meest simpele instellingen, echt weird. Een totale black-out.

Tja, en dan kan ik al die dure mensen, de grote hoeveelheden BN-ers, de Prada-verslaafden en de priemende priktieten wel een beetje in de maling nemen, het geeft zo’n feestje wel wat extra’s. Dat kan ik niet ontkennen. Glamour is best leuk als je er een beetje om kan lachen. Met grote verbazing heb ik staan kijken hoe sommige van die meiden reageren op bekende voetballers enzo. Of op kleine coole DJ’s. Helaas valt de fotograaf daarbij buiten de boot, fotograaf zijn is niet cool genoeg. Snik. Die BN-ers waren er kennelijk een hoop, er stonden wel 15 van die paparazi-fotografen buiten, inclusief een cameraploeg van SBS6. Moet niet gekker worden. Ik ben gezegend met een leven zonder tv dus ik herken ze allemaal toch niet. lekker rustig, hoef ik er ook niet achteraan te rennen. Alleen de mooie en jarige Mickey herkende ik, die had ik een keer voor Talpa gefotografeerd.

Het feest zelf was leuk. Top zelfs. Warrig - voornamelijk door een vreemde programmering / combinatie van acts en muziek (puntje van aandacht) - maar echt gezellig. Daar kon die éne doorgesnoven lelijkerd die ‘trots’ en volkomen zonder reden een sigaret uitdrukte op mijn bovenarm niets aan veranderen. Waar ik wel van baalde is dat net toen Dennis van der Geest echt een vre-se-lijk goeie set aan het draaien was, met onwaarschijnlijk lekkere progressive-achtige mixes van Frankie goes to Hollywood en Bronski beat enz., hij bruut en zonder aankondiging werd geinterrumpeerd om plaats te moeten maken drie van die glansnegers die daar een beetje oubollig gingen staan doen. Damn, dat viel slecht bij mij. Nouja, Dennis was er wat knorrig van geworden maar wachtte geduldig af en toen hij weer mocht, ging hij me daar toch als een wereldkampioen Judo aan de knoppen van de CD-speler staan draaien. Ongekend. Flits, knip, tjak, tjak. Een soort Ben Liebrand in de mix, maar dan echt. Klonk best cool, alleen waar hij en ik stonden - tussen de DJ-boot monitors- hadden we niet in de gaten dat het geluid in de zaal niet aanstond. Jammer Dennis, maar die meest briljante 5 minuten uit je carriere heeft helaas niemand gehoord. Behalve ik dan, mocht het een troost zijn.