Laat ik eens iets heel bijzonder ongepasts en arrogants doen: het werk van een collega afkraken. De buitenwacht kent mij toch al zo, dus nothing’s lost… ;)

De enorm aftakelende kwaliteit van fotografie in het algemeen is mij namelijk een doorn in het oog. De tsunami aan amateurfotografen die na aankoop van een professionele camera denken dat ze weten wat fotografie is en de afgrijselijk hoeveelheid onnozele klanten die denken dat zulke mensen voor een kwart van de professionele prijs bijna dezelfde kwaliteit kunnen leveren, zijn hun zijn sporen duidelijk aan het achterlaten. Dan heb ik nog niet eens over de trend om evenementen zoals laatst de Red Bull Knock-out volledig ondergeschikt te maken aan mediazaken en ‘bereik’ in plaats van aan sportieve zaken. Niet de kwaliteit van de fotograaf of zijn werk is nog belangrijk, slechts het bereik van zijn publicatie. Niet een eerlijke start van de motoren is belangrijk maar het RTL-5 uitzendmoment en de positie van de heli. Alles werd gestuurd vanuit marketing overwegingen. Dramatisch hoe Red Bull hun evenementen om zeep aan helpen is. Bij ID-T zag ik het ook al, die wisten het hele Tiesto-concert destijds om te toveren tot een DVD-opname waarbij het publiek een soort noodzakelijk kwaad was.

Daar ga ik een andere keer nog wel eens over praten. Waar ik nu even wat over kwijt wil, zijn de foto’s van Lieke van Lexmond in de Playboy. Zo’n mooie meid, zulke superslechte foto’s. Zo afgrijselijk slecht heb ik het in de Playboy nog niet gezien. Toch al niet bepaald een blad dat uitblinkt in kwaliteitsfotografie. Hoewel, met de schitterende, inspirerende reportage destijds van Bridget Maasland en ook die van Lois Lane laten ze toch af en toe wel wat moois zien. Deze keer niet.

It’s alive!!! De beste hoofdredakteur van Nederland *slijm* is weer terug. Eén van de weinigen die me nooit heeft proberen te foppen met tarieven en die altijd deed wat hij zei dat hij zou doen. En geloof me, dat is een uitzondering in Magazine-land. Ik had altijd een prima samenwerking met Mick Boskamp toen hij nog het ID-T Release maakte. Niet dat vodje dat er nu is, maar het mooie, glossy magazine waar fotografie nog echt belangrijk was. Wederom een uitzondering in Magazine-land. Echter aan de achterkant was het geld op bij ID-T en dat pleur je aan de voorkant toch gewoon iedereen op straat? Dus Mick was even uit de picture.

Het woensdagwallpapertje. Voor hen die nog nooit aan de hoist-lijn van de Superpuma-helicopter van de kustwacht hebben gehangen, hier is je kans. En omdat jullie me altijd gaan mailen met wat voor apparatuur de foto’s zijn gemaakt, natuurlijk met de Canon 1Ds. In dit geval met de 16-35mm F/2.8, als afwisseling op de 15mm fisheye die ik meestal gebruik voor dit soort werk. Sinds ik de 1Ds heb, trek ik de 1DmkII niet meer uit mijn tas… Full-frame roeleert zwaar en 5D’s zijn te kwetsbaar…

Met al de geschrijf voor het Zapruder-channel en al die feestjes heb ik nog maar weinig tijd gehad voor de mooie dames. Dit weekend, tussen Dance Valley en Extrema door, kreeg ik echter toch de kriebels. Dus met Suzanne een grote Brinta-plantage ingedoken bij 29 graden en een beetje. Dat kriebelt pas.  Heb ik haar eerst moeten leren slootjespringen want al die farmers trekken hele slotgrachten rondom hun veldjes…