“Meneer Savalle!”, lachte God als een boer met kiespijn. “Welkom.”

“Ja. Direct terzake hè. Doe nou niet zo dom man. Je bestaat helemaal niet.”

God, die veel had verwacht, maar dit toch ècht niet, kon zich nog net bijeenrapen en een licht-onderdanig “Huh?” uitbrengen.

“Je bestaat niet. Of: u. Moet ik eigenlijk zeggen. Ja, sorry, als je dat niet snapt, ben je echt dom hoor.” Met twee stappen was Patrick bij het bureau en pakte het exemplaar van de NRC op dat daar lag. Triomfantelijk hield hij het omhoog. “Ik zeg al niks meer.”

“Gaat u eens zitten, meneer Savalle”, zuchtte God. “En leg eens uit: als ik niet besta, hoe kan ik dan voor u staan?”

“Precies! Hier – “ Patrick klapte de laptop van God weer open en klikte naar wat sites. “ – als je dit linkje en dit linkje nou even doorleest hè, en dan even weer praat. Dan komen we misschien ergens. Trouwens, d’r zit een Java-error in dat http://www.heaven.god van jou. Welke prutsende engel heeft die site gebouwd man. Hahaha.”

God wimpelde Petrus weg, die met rood aangelopen hoofd van woede was komen aanlopen, zijn wijsvinger op de juiste pagina van Websites for Dummies, en zei, “Mmmh, meneer Savalle, ik zit krap in m’n tijd. Hebt u even de management summary?”

“Haja, het redactioneel commentaar voor dom Telegraafvolk bedoel je. Ok. Let op, shitferbrains. D’r is nooit enig bewijs voor jou gevonden. Je bent niet eens volgens de regels geïsoleerd, man. Dus besta je al niet. En als je dat niet gelooft: God zou bestaan omdat mensen in ‘m geloven. Zegt de kerk. Maar ik geloof niet in je. Dus hou je nu op te bestaan.”

“Kút”, slikte God, wendde zich tot Petrus en zei nog nét, “Daar had je toen wel eens aan mogen denken, dombo”, voordat de Almachtige met een luid *POEF* uit de existentie verdween.

Patrick grijnsde. “Wat een wankers hier man. Dat ze dat niet doorhadden. Moet je toch echt een dombo zijn. Als je niet ziet hoe het functioneert. ” Hij nam plaats op de stoel van God en zei luid, “Ik geloof in mezelf! Dus ik ben God!”

Er klonk weer een luid *POEF*.

Petrus keek naar het aureooltje dat plots boven Patjes hoofd was verschenen, en naar diens lange baard en witte pij. “Dus u bent nu God, meneer Savalle?”

“Krek zo is ‘t, mien jong.”

“Maar ik geloof niet in u.”

“Dan moet je eens niet de Telegraaf lezen, domb…” *POEF*

Petrus grinnikte. De deur ging open en een engel kwam binnen. “De poort, meneer Petrus.”

“Ja wat is daarmee?”

“De heer Savalle aan de poort. Dat vond ie een rotstreek, zegt ie. Of ie er weer in mag.”

De stoel kraakte toen Petrus erop plaatsnam, de handen achter zijn hoofd vouwde en zei, “Laat ‘m maar even wachten. In het vagevuur. Ik ben over twee eeuwtjes bij ‘m, zeg maar.”