Donderdag 25 mei is het voor het eerst sinds de opening van het park “Waanzinnig Walibi” in Walibiworld. Op die dag zijn er de hele dag speciale optredens en attracties. Er zullen de meest waanzinnige dingen gebeuren en het park is to 23.00 open. Op de maandag voor Waanzinnig Walibi, 22 mei, wordt de eerste waanzinnige stunt al ingezet. 3 Teams zullen 3 dagen én 3 nachten het Reuzenrad in het hart van Walibi World bewonen, terwijl het rad gewoon blijft draaien. Dit alles wordt gedaan voor het goede doel én natuurlijk een plaatsje in het enige echte Walibi World Book of Records. Tijdens Waanzinnig Walibi kunnen mensen een rondje mee in het reuzenrad met de teams om ze aan te moedigen, wakker te houden of een gezellig praatje met ze te maken.

Speciaal voor Waanzinnig Walibi heb ik de foto’s gemaakt die door het hele park op banners en posters zullen hangen en daarvan heb ik nu wat leuke wallpapertjes gemaakt.

Trouwens, uit betrouwbare bronnen hebben we vernomen dat er op Zondag 28 mei een speciale fotoreportage van Wytske Kenemans zal worden gemaakt door een bekende *kuch* extreme dingen fotograaf. Je zal maar fan zijn van Wytske, dan weet je nu waar je moet zijn die zondag....

Het is afgrijselijk, alleen aan het aanzicht van zo’n ding geeft me al de koude rillingen. Terwijl zo’n ding juist lekker warm ligt. Alleen de gedachte al aan zo’n klotsend, wiebelig kreng doet me al huiveren. Terwijl de meeste juist extra gestabiliseerd zijn.

Je kan gerust stellen dat ik trauma heb opgelopen. Een psychische glitch, naast natuurlijk de genetisch meegegeven programmeerfouten in mijn kop. Ik heb namelijk, ik zal het maar eerlijk toegeven, een serieuze fobie.

Laat ik eens iets heel bijzonder ongepasts en arrogants doen: het werk van een collega afkraken. De buitenwacht kent mij toch al zo, dus nothing’s lost… ;)

De enorm aftakelende kwaliteit van fotografie in het algemeen is mij namelijk een doorn in het oog. De tsunami aan amateurfotografen die na aankoop van een professionele camera denken dat ze weten wat fotografie is en de afgrijselijk hoeveelheid onnozele klanten die denken dat zulke mensen voor een kwart van de professionele prijs bijna dezelfde kwaliteit kunnen leveren, zijn hun zijn sporen duidelijk aan het achterlaten. Dan heb ik nog niet eens over de trend om evenementen zoals laatst de Red Bull Knock-out volledig ondergeschikt te maken aan mediazaken en ‘bereik’ in plaats van aan sportieve zaken. Niet de kwaliteit van de fotograaf of zijn werk is nog belangrijk, slechts het bereik van zijn publicatie. Niet een eerlijke start van de motoren is belangrijk maar het RTL-5 uitzendmoment en de positie van de heli. Alles werd gestuurd vanuit marketing overwegingen. Dramatisch hoe Red Bull hun evenementen om zeep aan helpen is. Bij ID-T zag ik het ook al, die wisten het hele Tiesto-concert destijds om te toveren tot een DVD-opname waarbij het publiek een soort noodzakelijk kwaad was.

Daar ga ik een andere keer nog wel eens over praten. Waar ik nu even wat over kwijt wil, zijn de foto’s van Lieke van Lexmond in de Playboy. Zo’n mooie meid, zulke superslechte foto’s. Zo afgrijselijk slecht heb ik het in de Playboy nog niet gezien. Toch al niet bepaald een blad dat uitblinkt in kwaliteitsfotografie. Hoewel, met de schitterende, inspirerende reportage destijds van Bridget Maasland en ook die van Lois Lane laten ze toch af en toe wel wat moois zien. Deze keer niet.

Het was weer zover. Rotterdam had weer race-auto’s in de straten. En wat doe je als organisatie als je ‘m eens echt flink uit de broek wilt laten hangen voor je publiek? Juist… Je belt Berry de VK-superminidriver. Toen Berry hoorde dat Jos the Boss, Christian Albers, éne meneer Rosberg en nog wat coole coureurs het voorprogramma zouden doen met wat formule 1 auto’s, was hij natuurlijk meteen enthousiast en belde meteen zijn favoriete meiden.