Rud-gr is de vaste fotograaf van Dance4Life en ik had niets te doen. Ofwel, ik mocht mee. Leuk man. Dus gistermiddag stond ik ineens tussen 10.000 (15.000?) schreeuwende brugklassers of hoe zoiets tegenwoordig dan ook heet. Alllemaal hun longen uit hun lijf te schreeuwen voor de goede zaak. Ik heb nog nooit zoveel handjes in de lucht gezien. Een hoop handjes op de foto’s. Verwacht geen briljante reportage, ik was extreem lui, het was voor mij ook een beetje vrije dag…

Ik heb de laatste tijd steeds vaker industriële opdrachten. Dat zijn de coolste van allemaal. Als lekkermakertje voor het artikel van morgen daarom alvast wat hele andere wallpapers, gemaakt aan boord van het grootste heavy-lift schip ter wereld. Enjoy…

“Puur voor de show ging ik op het kolossale lijk van Willem staan en maakte selectief oogcontact met de anderen. De luchtresiduën die het gewicht van mijn getrainde lichaam uit Willem deden ontsnappen veroorzaakte rochelende geluiden. Het deed me niets, kon ook niet, op dat soort momenten kan ik emotie uitschakelen. Ik concentreerde me op de rest van mijn inmiddels in blinde paniek vluchtende collega’s....”

Een luchtig verhaal dit maal, het kan niet altijd feest zijn.

Dit wordt een verwarrend verhaal, ik zal het maar meteen zeggen. Het heeft ook even geduurd voordat ik hetzelf helemaal snapte. Uiteindelijk komt het erop neer dat als je een Harley Davidson motor koopt, je lief bent voor hondjes. En dat is natuurlijk altijd cool.

Maar daarvoor moest ik eerst door Monique gebeld worden. Wie? Nou, ik heb je naam van Elles. Uhhm, wie was dat ook alweer? Nou dat is is de PA van Guus *ahaaaa - ja serieus, dat zei me zeker wat* en zij zei dat jij een leuke fotograaf was om erbij te hebben. Natuurlijk ben ik dat *tja wat moet ik anders zeggen, het klonk alsof ik altijd van die leuke kunstjes doe enzo*, maar waarbij precies? Nou dat zit zo… en toen werd het natuurlijk allemaal veel te veel voor mij om in één keer te bevatten. “Beter stuur je me even een mailtje...”