Laat ik eens iets heel bijzonder ongepasts en arrogants doen: het werk van een collega afkraken. De buitenwacht kent mij toch al zo, dus nothing’s lost… ;)

De enorm aftakelende kwaliteit van fotografie in het algemeen is mij namelijk een doorn in het oog. De tsunami aan amateurfotografen die na aankoop van een professionele camera denken dat ze weten wat fotografie is en de afgrijselijk hoeveelheid onnozele klanten die denken dat zulke mensen voor een kwart van de professionele prijs bijna dezelfde kwaliteit kunnen leveren, zijn hun zijn sporen duidelijk aan het achterlaten. Dan heb ik nog niet eens over de trend om evenementen zoals laatst de Red Bull Knock-out volledig ondergeschikt te maken aan mediazaken en ‘bereik’ in plaats van aan sportieve zaken. Niet de kwaliteit van de fotograaf of zijn werk is nog belangrijk, slechts het bereik van zijn publicatie. Niet een eerlijke start van de motoren is belangrijk maar het RTL-5 uitzendmoment en de positie van de heli. Alles werd gestuurd vanuit marketing overwegingen. Dramatisch hoe Red Bull hun evenementen om zeep aan helpen is. Bij ID-T zag ik het ook al, die wisten het hele Tiesto-concert destijds om te toveren tot een DVD-opname waarbij het publiek een soort noodzakelijk kwaad was.

Daar ga ik een andere keer nog wel eens over praten. Waar ik nu even wat over kwijt wil, zijn de foto’s van Lieke van Lexmond in de Playboy. Zo’n mooie meid, zulke superslechte foto’s. Zo afgrijselijk slecht heb ik het in de Playboy nog niet gezien. Toch al niet bepaald een blad dat uitblinkt in kwaliteitsfotografie. Hoewel, met de schitterende, inspirerende reportage destijds van Bridget Maasland en ook die van Lois Lane laten ze toch af en toe wel wat moois zien. Deze keer niet.

Woensdag is wallpaperdag op Guerrilla. Deze keer kunnen jullie met ons mee naar boven in de masten van de Stad Amsterdam.

Het was slecht weer, het regende, niets te doen. Dus wat doe je dan? Dan lok je Tamara, Sabine en Alice een graanveldje in. Lijkt me logisch. Klein verschil van inzicht, haha, waar ik eenvoudige zomerse kleding in gedachte had, kwamen de dames met hoeden, corsetjes, tijgerondergoed, matrozenpakjes, hoge hakken en ander feestmateriaal aanzetten. No problemo, doen we het gewoon zo. Van alledrie een supervette plaat. Vind ik dan he, maar wie ben ik…

Mijn vrienden vinden me maar een vreemde snuiter. Dit was nu al de derde keer dat ik moest overgeven na het drinken van teveel Fanta. Ja, ik kan het ook niet helpen, ik heb een onverzadigbare lust naar Fanta en drink er net zoveel van tot ik moet kotsen.