Foto’s (c) 2006 patricksavalle.com

Een stevige rugwind zorgde ervoor dat zelfs bouwsel die er in mijn ogen behoorlijk luchtwaardig uitzagen - licht, met voldoende vleugeloppervlak, goed vleugelprofiel en solide gebouwd - head-first recht naar beneden doken. Allemaal. Keer op keer. En dan is het lastig de aandacht van het publiek vast te houden. Een paar spectaculaire crashes om een beetje te los te komen zijn natuurlijk helemaal top, maar op een gegeven moment wil je die gasten toch wel eens een keer wat zien vliegen. Al was het maar een paar seconde.










In de gezellig veerhaven is het sowieso slecht toeven voor vliegende zaken. De wind gaat alle kanten op tussen de flats door en mocht je eindje vliegen dan zijn al die obstakels in de haven een behoorlijk probleem. Volgend jaar lijkt me dat een slim gekozen ‘arena’ de allereerste overweging moet zijn. Al de mooie bouwwerken van de kandidaten werden nu door deze onfortuinlijke locatiekeuze gedegradeerd tot bakstenen. De driekoppige jury, bestaande uit Frank Versteegh, Robbert Doornbos, en iemand die zichzelf onbelangrijk vond en dus ook niet verder genoemd zal worden, had dan ook weinig te jureren.

Het evenement werd cool aan elkaar geluld door formule 1 duo Olav Mol en Jack Plooy en een dame met een mooie stem. En twee komieken verkleed als luchtmachtmensen die af en toe het publiek een beetje bespeelden.
















Maargoed, het zonnetje scheen, er was een hoop publiek, ik kon weer in een hoopjes bootjes rondvaren, masten klimmen en met de leuke Red-Bull promotiedames praten. Lekker Red-Bulletje erbij. Met Frank en Robbert wat plannen smeden voor de komende reportages met Wytske (jep, dé Wytske), ofwel, mij hoor je niet klagen. Nouja, een beetje dan, over de onbetrouwbare Canon-troep. Nou weer de 70-200IS. Brrrrr.  Err-1, Err-1, Err-1. Niets meer. Camera uit. accu eruit, lens eraf. Ja!!! Onee. Err-1…

Er komt trouwens nog best een hoop organisatie kijken bij zo’n evenement. Vooral de logistiek van de vliegtuigjes en de veiligheid van de (kamikaze) ‘piloten’. Je hebt een kraan met een tilplatform nodig om de vliegtuigjes op de schans te krijgen. Je hebt een andere kraan nodig om alle wrakken weer uit het water te hijsen. Wat een enorm gedoe is omdat de meeste van die bouwwerken al bij het verlaten van de schans van ellende uit elkaar vallen, laat staan bij ophijsen uit het water na te zijn neergestort. Dan heb je nog allemaal duikers nodig om de piloten te redden. En bootjes, een boel bootjes.












Slechts één keer hoefde er een deelnemer gered te worden. Je zag het al bij het neerkomen, ogen zo groot als schoteltjes, paniek, zinken. Ik zat toevallig net in de reddingsboot toen hij uit het water werd gehesen en hij had een paniekaanval gekregen. Kleine shock, even zitten en het was allemaal weer ok. Goed gedaan hoor! Je bent toch maar even met je vliegtuig van die schans geknald en daar kwamen we voor, dus, helemaal top!