‘Onze’ heli is neergestort. Vannacht, met een hoop mensen aan boord, in het donker op het water, met storm en regen vielen de motoren uit. 20km uit de kust bij Den Helder met bijna 3 meter golfslag. Fokking riskant. Met ‘onze’ crew aan boord. Zodra mijn trainingsmaatje door alle procedures heen is, en hij zin en tijd heeft, zal ik het hele verhaal hier opschrijven, hij zat aan ‘the stick’ namelijk. Voorlopig nog even wat coole wall-papers van de heli, de SAR Superpuma die nu net aanspoelde bij Texel. Iedereen heeft het overleefd. De piloot kennende verwacht ik niets minder dan waanzinnige helden verhalen, is namelijk een extreem goed in vorm, daadkrachtig en koel persoon in dat soort situaties. Was vroeger beroepsduiker, ha, die ervaring heeft ie nu denk ik wel nodig gehad…
Update: het verhaal van de piloot
We hebben zelfs nog een reportage gemaakt met Wytske en deze bemanning. Ironisch genoeg liep die reportage ook in het water vanwege motorpech met de heli. Die reportage zet ik deze week ook online. Hieronder wat coole plaatjes die ik deze zomer maakte tijdens het oefenen voor de Wytske-reportage.
Hoewel ik het hele verhaal nog niet gehoord heb, lijkt me dit toch een uitstekend en beheerst stukje werk van de bemanning, meestal vallen er doden bij dit soort grappen.
De heli is trouwens dezelfde helicopter waarmee ik Robert Doornbos over de afsluitdijk volgde. Van de onderstaande plaatjes (je kan er op klikken) hier ook nog wat Wallpapers.
Het verhaal van de piloot
Nou vandaag (23/11) was Frans, de piloot van de heli, weer op de sportschool en heb ik het hele verhaal gehoord. Het was nog best een heftig avontuur. Het begon met een haperende motor, een turbine die heftig van toerental varieerde. Dat is op zich geen probleem want de Superpuma heeft twéé enorm krachtige motoren. Vlak na de motor begin met haperen begon echter ook de besturing te haperen, zelfs uit te vallen. Da’s dus wel een probleem. Beide piloten hebben geprobeerd de heli vliegende te houden, terwijl het instrumentarium inmiddels een kerstboom van lichtjes was, maar op een gegeven moment moesten ze toch de beslissing nemen de heli op het water te zetten. Zoiets gebeurt in onderling overleg natuurlijk, niet met de passagiers overigens, daar was geen tijd voor. Dat landen was echter een fors probleem omdat naarmate ze lager gingen vliegen, ze meer snelheid kregen maar wegens de haperende besturing de neus van de heli niet meer omhoog kregen. Op dat moment vlogen ze met 100 knopen (180km/u) vrijwel door de golftoppen heen en begon Frans ‘m toch wel een beetje te knijpen (understatement). Met 180 head-first het water in is een nogal kansloos verhaal. Inmiddels hadden ze achterin ook in de gaten gekregen dat er iets niet goed ging (achterin de heli merk je nauwelijks dat de heli slingert door een uitgevallen besturing), zet zagen namelijk water / spray tegen de ruiten.
Op het laatste moment lukte het Frans en de andere piloot, de dame hieronder op de foto’s, om de neus omhoog te krijgen en de snelheid eruit te halen door met z’n tweeen uit alle macht aan de stuurknuppel (cyclic) te trekken. Precies voldoende om de heli op het water te laten plonsen. Als passagier zit je voor een noodlanding in elkaar gekropen met je linkerhand op je rechterschouder, elleboog omhoog en je kin op die elleboog, om je hoofd maximale ondersteuning te geven. Exact op het juiste moment deden ze de floats uit en op zich was de landing veilig. Piloten gaven elkaar thumbs up en de evacuatie van de heli begon. Iedereen is door de deur van de heli het water ingegaan. De heli dreef stabiel. Tot op dat moment nauwelijks paniek onder de passagiers.
Eenmaal in het water werd het toch een ander verhaal. Hoewel ze maar een uur in het water hebben gelegen en allemaal droogpakken en zwemvesten aanhadden, over hun normale kleding heen, was het zo ongelovelijk koud dat Frans op een gegeven toch begon te geloven dat het niet best zou gaan aflopen. Het was gewoon te koud, sommige pakken lekten een beetje en dan ook nog in het donker en de regen. Hij had het idee dat ze het niet zouden gaan halen, gewoon te koud. Moet je daar eens over nadenken. Zo langzamerhand begon er dus ook wat paniek merkbaar te worden. Nou ken ik Frans van 20 jaar sportschool, talloze snowboardvakanties en andere avonturen en ik ken niemand die fysiek zo sterk is als hij, dus zoiets maakt dan op mij best indruk. Dat zegt mij dus dat het absoluut geen kattepis was daar op dat moment. Zo. En nou merk ik trouwens dat ik het laatste deel nog niet gehoord heb, de redding. Nouja, morgen weer op de sportschool, zal ik dat deel ook even vragen.
Trouwens, om nog even de nerd uit te hangen, van talloze Discovery documentaires weet ik inmiddels dat overleven in koud water voornamelijk een mentale kwestie is. Ik zal Frans dus moeten mededelen dat hij op basis van Discovery-kennis gewoon keihard een watje is.
Hier nog meer actie met dezelfde piloot, ditmaal in een Eurcopter Dauphin…
mystery opgelost; vrouwelijke piloot.
supervette actiefoto’s patrick!
Stoer hoor!! ;)