Een paar jaar geleden heb ik me eens gewaagd aan een one-night stand. Met een hele bijzondere vrouw. Een grooooooooote vrouw. Geen maatje 36 maar juist het tegendeel. Ik geloof zelfs fotomodel. Met dubbele maten ver in het alfabet, mooi blond haar, lekker koppie en superslim. In haar klasse de ‘perfect ten’. Daar was echt helemaal niets mis mee. Wat een speelgoed allemaal. Ik was al een jaar of twee vrijgezel en vond eigenlijk dat het wel eens tijd werd om eens te kunnen meepraten over dat soort dingen. Zij vond mij leuk, ik was na wat pittige MSN-sessies niet meer te houden en niemand die we er verdriet mee zouden doen. Ideaal. Om 11 uur ‘s nachts nog even snel gedoucht, schoon ondergoed aan, lekker luchtjeen hoppa in de auto naar haar toe…

De stemming zat er bij binnenkomst ook meteen al goed in en in no-time was al dat lekkers voor mij. Ik kwam ogen en vooral handen tekort om het allemaal te kunnen bevatten. Dat beloofde wat voor de rest van de nacht. Ik ben namelijk toch al niet de meest zelfverzekerde persoon met onbekende vrouwen - sterker nog, ik had tot die tijd nooit eerder een one-night stand gehad - dus ik was op dat moment al blij dat het bloed stroomde waar het moest stromen. Niets had mij echter voorbereid op wat ik toen ging meemaken. In films praten ze er niet over, mijn vrienden hebben me er nooit over ingelicht - terwijl sommige van mijn vrienden toch weten waar ze over praten - en uit schoolboeken kende ik het ook niet.

Liggend op mijn rug, mijn handen meer dan gevuld, mijn hoofd wellustig begraven tussen de vijfde letter uit alfabet, dubbel, ging ze na wat voorspel op me liggen. Ik voelde hoe ze haar voluptueuze lichaam over me heen vleide. En vleide. En vleide. En vleide. Damn, zo groot was ze nou toch weer niet? In mijn herinneringen werd het zelfs donker om me heen.  “Your mother is so big” hoorde ik Eddy Murphy nog roepen, “Your mother is so big, sooo big, that last night after I had sex with her, I rolled-over twice, still on the bitch”. Het duurde even maar uiteindelijk begon ik te beseffen wat er aan de hand was. Het waterbed! Ik lag op mijn rug diep, diep, diep wegzonken in het waterbed. Niets, niemand, noch ik, noch het waterbed was opgewassen tegen zo’n grote hoeveelheid veel pure liefde. Als er op dat moment iemand binnen zou komen, zou hij (of zij) niets anders van mij hebben gezien dan misschien hooguit nog een spartelende beentje of armpje. Mijn spartelende beentje of armpje. Afgrijselijk, ergens daaronder lag ik. Ik probeerde me nog moedig te weren, maar zo’n fokking waterbed dempt ook gewoon alle heupactie. Het was echt hopeloos, nauwelijks meer dan wat laffe deiningen. Zelfs mijn diepste concentratie en een snel opgeroepen visualisatie van een kamer vol huppelende, schaarsgeklede, overhitsige paaldanseresjes konden mij niet meer redden. Een no go. Een trauma was geboren. Waterbedfobie.

Hoe het is afgelopen kan ik mij serieus niet meer herinneren. En als ik het me wel kon herinneren, zou ik dat natuurlijk never nooit niet vertellen, het lag niet aan haar, het lag niet aan mij, I blame the waterbed. Weet wel dat ik ver uit de buurt blijf van vrouwen met waterbedden. De enige manier om dit trauma kwijt te raken, zo zie ik het, is een herkansing…