Ik was wat aan het rondkijken op de nieuwe site van link2party.nl en ik werd er niet vrolijk van. Dus maar een blogje geplaatst op hun site.

Zo, de toon is gezet :)

Ik maak me een beetje zorgen om al jullie jongeluitjes en ik heb het gevoel dat ik jullie als ouwe knar moet waarschuwen.

Ik ken de mannen van Link2Party heel erg goed en ik volg met stijgend respect hun verrichtingen, dit verhaaltje is dus geenszins bedoeld om hun af te zeiken, toch denk ik dat ze met hun nieuwe stijl fotografie een grote fout begaan. Let me explain.

Ik fotografeer al een jaar of 7,8 de partyscene, ooit begonnen voor partyshots.nl, waarmee we volgens mij de eerste en zeker de grootste waren, toen Lee stopte met sponsoring ben ik ook maar gestopt en doorgegaan als free-lance professioneel fotograaf voor vrijwel alle grote party’s, van het hele ID-T circus tot aan ranzige lak en leer fetish party’s op Russische onderzeeërs. I’ve been around en ik zie een trend en die trend is niet goed. En nu gaat Link2Party er aan meedoen.

“Puur voor de show ging ik op het kolossale lijk van Willem staan en maakte selectief oogcontact met de anderen. De luchtresiduën die het gewicht van mijn getrainde lichaam uit Willem deden ontsnappen veroorzaakte rochelende geluiden. Het deed me niets, kon ook niet, op dat soort momenten kan ik emotie uitschakelen. Ik concentreerde me op de rest van mijn inmiddels in blinde paniek vluchtende collega’s....”

Een luchtig verhaal dit maal, het kan niet altijd feest zijn.

De jaarlijkse FFWD optocht door Rotterdam is toch wel één van mijn favoriete fotografische evenementen. Eén groot feest en overal fotogenieke dingetjes. Dit jaar was het echter voor mij te nat. Ik was zo door en door nat geregend, mijn fototas stond vol met water, dat ik niet veel anders kon dan naar huis gaan en opdrogen. Shame on me. Wel een paar leuke plaatjes als goedmakertje. En omdat ik die mensen beloofd had ze te plaatsen…

Dit wordt een verwarrend verhaal, ik zal het maar meteen zeggen. Het heeft ook even geduurd voordat ik hetzelf helemaal snapte. Uiteindelijk komt het erop neer dat als je een Harley Davidson motor koopt, je lief bent voor hondjes. En dat is natuurlijk altijd cool.

Maar daarvoor moest ik eerst door Monique gebeld worden. Wie? Nou, ik heb je naam van Elles. Uhhm, wie was dat ook alweer? Nou dat is is de PA van Guus *ahaaaa - ja serieus, dat zei me zeker wat* en zij zei dat jij een leuke fotograaf was om erbij te hebben. Natuurlijk ben ik dat *tja wat moet ik anders zeggen, het klonk alsof ik altijd van die leuke kunstjes doe enzo*, maar waarbij precies? Nou dat zit zo… en toen werd het natuurlijk allemaal veel te veel voor mij om in één keer te bevatten. “Beter stuur je me even een mailtje...”