Weet je, laat ik deze keer gewoon mijn grote mond houden. Deze perfecte vormen spreken volgens mij wel voor zich! Deze fotoshoot maakte onderdeel uit van de prijs die ze won op de miss Reef 2010.

Het was weer de Miss Reef 2010 en kennelijk (natuurlijk geheel terecht, kuch) zien de mensen van mij als de billenspecialist bij uitstek. Op naar de Ocean Diva. De billen volgen later, hier alvast een overzicht van het hele evenement inclusief de wereldrecordpoging wake-boarden met 30 boarders tegelijk! Mijn fotografie is wat roestig, ik ben tegenwoordig een soort van innovatie guru aan het spelen, maar ik voelde al meteen weer inspiratie opborrelen. De eerdere Miss Reef verkiezingen vind je natuurlijk in het archief. Ga maar zoeken…

En toen stond ik daar ineens op de Golfbaan van Zoetermeer, mijn achtertuin zeg maar. Ik zag televisieploegen van RTL7 lopen, er stonden hele dikke Infinity-karren met sjieke meneren ernaast, er was een presentatie van een nieuwe mobiele applicatie voor rollatorsportfans, er was champagne, net wat te weinig publiek, er zat iemand aan maatpakken te naaien en knippen, en ja hoor, mijn schaatsvriend Jody Bernal werd ook aan me voorgesteld. Geen flauw idee waar het allemaal voor was, maar uiteindelijk begreep ik dat de man van de pakken mooie foto’s nodig had om zijn nog mooiere pakken mee te verkopen. Jody Bernal zou voor die gelegenheid zijn Uggs en D&G en andere tokkiezooi en campingshit (no offence, mijn persoonlijk vete tegen lifestyle-onzin) verwisselen voor de sublieme kleding van House Of Tailors. Al het andere was puur toeval.

De kleding is van House Of Tailors en wat ik er van gezien heb, heel erg cool. Ik heb zelf geen verstand van mode en laat me regelmatig op advies een nieuw pak van Pal Zileri aanmeten, en hoe strak en slick Italiaans dat ook zit, het blijft wat saai. Paul Verschragen maakt dat allemaal wat aparter en speelser, ik was er zelf meteen weg van. Met deze mode wil hij vooral wat jonger publiek aanspreken en de fotografie moet daar dan op aansluiten. Vandaar de keuze voor heldere kleuren, veel contrast, wat harder licht en vooral extremere hoeken en lenzen.

Dus. Modefoto’s met de typische patricksavalle-look, dat was de opdracht. Uhhhm… Hoe ziet dat er uit? Volgens mij ongeveer zo. Tussen de sneeuw, de hagel, de donkere wolken en af en toe een regenbui door… I give you Jodyyyyyyyyyyyy Bernaaaaaal…

Iedereen die Sin City heeft gezien, moet wel een film lang met de mond open hebben gekeken naar de geweldige fotografie. Hard, veel contrast, bepaalde belichting, veel sfeer. Samen met Alice, haar nieuwe motor (een 750cc naked bike van Kawasaki) en het Zweedse bikini-team ben ik op pad gegaan om te kijken of we snel, snel ook al redelijk in de buurt konden komen. Als het lukte, wil ik het wel een keer uitgebreid gaan doen. Dus… midden in ‘de stad’ van Den Haag. Dus. you be the judge!

Twaalf mooie meiden, ‘rooms of redbull’ en drie uur de tijd. Samira, Fiona, Elisah, Claire, Lenneke, Sofi, Jordy, Sanne, Yanouk, Laurien, Jorien en Marjolijn. Ik geloof dat deze fotosessie een kadootje van Redbull was voor de meiden, maar ik vond het eigenlijk meer gewoon een kadootje aan mij! Morgen weer?

Meiden, ik vond het supergezellig en jullie zagen er lekker, uhhmm, prachtig uit! Zie ook hier de set op Flickr of hier de slideshow in het groot. Mail me maar voor de hi-res bestanden. Kom morgen nog even terug hier, dan heb ik nog veel meer picca’s...

Tot nu toe verreweg het meest indrukwekkende land waar ik geweest ben!

Gewoon om even mijn gloednieuwe Flickr-account te testen, even wat foto’s van Syrië en Jordanië, van afgelopen zomer. Deze zomer ga ik denk ik terug naar Wadi Rum,maar dan zonder lastige toeristen om me heen… ;)

Gisteren was de Red Bull Knock out en ik heb waanzinnige platen geschoten. Het was geweldig, het was namelijk één grote teringzooi. Excuses-le-mot, haha. Ik kom er straks in mijn ‘echte’ artikel op terug,maar het was een complete puinzooi, en dat is leuk voor een fotograaf. Zowel de eerste als de tweede race liepen uit op een rij-maar-raak festival. Als fotograaf was je je leven niet zeker, links, rechts, overal vlogen de motoren je om de oren omdat de mannen besloten dat het officiele parcours toch niet zo handig was en voor de ‘openbare’ stroken kozen.

Maar naast fotograaf ben ik natuurlijk ook soort van onderzoeksjournalist en de oorzaak van de puinzooi in de eerste heat was snel gevonden. Het was nummer 84!!! Kijk en huiver hoe deze meneer het complete veld weet stil te leggen. Whoeiiiiii. Kudos!!! Let goed op, even verdwijnt hij uit beeld in de chaos, maar halverwege de serie komen we hem weer tegen. Het begint midden onderin…

Ja, Ik had ze nog liggen, de mooie billetjes van Charisa. En nu ze miss Sloggi is geworden, kan ik die meteen even inkoppen toch? Charisa!!! *trompetgeschal*

Er waren drie pogingen voor nodig met Charisa om met wat materiaal terug te komen en toen was het nog steeds niet gelukt. Het lag niet aan haar, maar ik heb het idee dat ik mijn fotografische touch ben verloren. Teveel werk aan Zapruder Inc. en te druk als ‘innovatie-expert en inspirator’ van Sogeti en nu ben ik zelf zoekende naar inspiratie. Welk één ironie… Slechts één foto vind ik het tonen waard van de mooie billetjes van Charisa. Dus, Charis, mijn excuses, het lag niet aan jou, je was een van de allerleukste en gezelligste meiden waarmee ik ooit op pad ben geweest, zodra ik mijn tocuh weer terug heb, ben ik weer in contact…

(klik voor grote versie)

Het is afgrijselijk, alleen aan het aanzicht van zo’n ding geeft me al de koude rillingen. Terwijl zo’n ding juist lekker warm ligt. Alleen de gedachte al aan zo’n klotsend, wiebelig kreng doet me al huiveren. Terwijl de meeste juist extra gestabiliseerd zijn.

Je kan gerust stellen dat ik trauma heb opgelopen. Een psychische glitch, naast natuurlijk de genetisch meegegeven programmeerfouten in mijn kop. Ik heb namelijk, ik zal het maar eerlijk toegeven, een serieuze fobie.

Beide Reef-meiden. ‘Wat leuke foto’s voor op grote canvasposters in onze kamers’. Done.

Hier hoef ik toch zeker geen commentaar bij te geven?

Maar leuk was het wel. Later meer *twilight zone muziekje*, eerst weer een nieuwe poging ondernemen 12.000 feet, -5 graden…

Het was slecht weer, het regende, niets te doen. Dus wat doe je dan? Dan lok je Tamara, Sabine en Alice een graanveldje in. Lijkt me logisch. Klein verschil van inzicht, haha, waar ik eenvoudige zomerse kleding in gedachte had, kwamen de dames met hoeden, corsetjes, tijgerondergoed, matrozenpakjes, hoge hakken en ander feestmateriaal aanzetten. No problemo, doen we het gewoon zo. Van alledrie een supervette plaat. Vind ik dan he, maar wie ben ik…

Even wat snelle studiofoto’s van twee gebodypainte meiden. Kat en Deb. De bodypaint werd gedaan door Gert, van colouredlife. Die al eerder Kat schilderde. Fotografie in een kleine studio. Deze keer geen softboxes gebruikt, ik heb een hekel gekregen aan dat laffe, zachte licht uit een softbox.

Mijn nieuwe werk is leuk, beetje de innovator uithangen enzo. Maar leuke fotoopdrachten zijn nog leuker. En dit weekend waren de Go-fast X-days. Een behoorlijk cool evenement dat nog niet helemaal uit verf komt. Hoofdingredient zijn de base-jumpers die dan met toestemming vanaf de Euromast mogen springen, vanaf het restaurentniveau en sommige ook vanaf het topje. Enorme ballen moet je hebben om daar alleen al te staan op het randje bovenop de lift, 185 meter hoog. Ik heb geen hoogtevrees maar ik voel mijn benen lichtjes slap worden daarboven en mijn hoofd enigszins licht. En de springers die dan nog een randje hoger staan en op mij leunen voel ik trillen als een rietje. Ongetwijfeld adrenaline, maar zeker ook wel angst.... En dus is het cool, zo werkt het nou eenmaal. 

Jawoorrrrrrr. Het was weer zo ver, het special sports feestje. Het feest waar de crème de la crème van Nederlands siliconenselectie geacht wordt acte de presence te geven…
Een feest voor mensen die betere tijden hebben gekend en het gevecht met zwaartekracht, tijd, calorieën, nachtcreme, jurkjes maatje 38 en (ben ik nog wat vergeten? aanvulling iemand?) aan het verliezen zijn. Uitnodigingen worden exclusief verstuurd binnen de klantenkring van dr. Schumacher en metaaldetectors worden omgebouwd tot siliconentesters…

Haha, dat wilde ik al die voorgaande jaren nou gewoon even zeggen, heb ik volgens mij ook wel gedaan maar die artikelen waren onderdeel van mijn oude website en die is er niet meer. 

Al de hele week probeer ik weer allemaal mooie meiden naar het strand te slepen voor een quick ‘Reef-shot’. Na lang bedelen wilde er dan eindelijk iemand mee: Leonieke. Maarja, het mag dan wel zonnig lijken, in Mei is het aan het strand bij zonsondergang heeeeeel erg koud. Dat ging dus niet werken. Weer veel te ongeduldig geweest. Naar huis gaan helemaal zonder resultaat is natuurlijk een no go, dus daarom: Leonieke in het schuim. Ja. Dat lag daar. Geen idee waarom. En waarom het zwart-wit moet, weet ik ook niet, voelde gewoon goed aan. Ofzo…

*klik voor groter*

Ik verveelde me, het was mooi weer en ik heb een nieuwe camera die ik even wilde testen. Op naar de Bungee-jump bij Scheveningen…

Eindelijk weer eens wat tijd gestoken in deze website. Aan de rechterkant zie je twee extra icons onder ‘portfolio’. Ik heb de betere foto’s van mijn industriele opdrachten neergezet en wat ‘extreme’ fotografie tentoongesteld. Ik ga binnenkort ook eens wat reisfotografie neerzetten, voor mij de ultieme reportage fotografie namelijk, mijn favoriete soort fotografie, dus kom snel terug! Ik heb wat Zuid-india, Zuid-Marokko, Centraal Australië en wat Zuidwest-Amerika liggen voor jullie. Verder heb ik nog een hoop autosport liggen, wat vrij werk - zeg maar de ‘kunstplaatjes’ (en daar vind ik mijn beste shots bij zitten) - en nog allemaal diverse dingen.

De plaatjes met Wytske het belspelmeisjes van SBS6 aan de bungee had ik nog nooit eerder gepubliceerd. Deze waren onderdeel van een hele serie superheftige reportages die helemaal in de soep liep. De helicopter kreeg pech terwijl wij in een snelle boot voor IJmuiden ronddobberden en toen we met twee stuntvliegtuigjes klaarstond om een hele heftige reportage te gaan maken.... had Wytske zich verslapen… Dat ging ‘m niet worden dus…