Laat ik eens iets heel bijzonder ongepasts en arrogants doen: het werk van een collega afkraken. De buitenwacht kent mij toch al zo, dus nothing’s lost… ;)

De enorm aftakelende kwaliteit van fotografie in het algemeen is mij namelijk een doorn in het oog. De tsunami aan amateurfotografen die na aankoop van een professionele camera denken dat ze weten wat fotografie is en de afgrijselijk hoeveelheid onnozele klanten die denken dat zulke mensen voor een kwart van de professionele prijs bijna dezelfde kwaliteit kunnen leveren, zijn hun zijn sporen duidelijk aan het achterlaten. Dan heb ik nog niet eens over de trend om evenementen zoals laatst de Red Bull Knock-out volledig ondergeschikt te maken aan mediazaken en ‘bereik’ in plaats van aan sportieve zaken. Niet de kwaliteit van de fotograaf of zijn werk is nog belangrijk, slechts het bereik van zijn publicatie. Niet een eerlijke start van de motoren is belangrijk maar het RTL-5 uitzendmoment en de positie van de heli. Alles werd gestuurd vanuit marketing overwegingen. Dramatisch hoe Red Bull hun evenementen om zeep aan helpen is. Bij ID-T zag ik het ook al, die wisten het hele Tiesto-concert destijds om te toveren tot een DVD-opname waarbij het publiek een soort noodzakelijk kwaad was.

Daar ga ik een andere keer nog wel eens over praten. Waar ik nu even wat over kwijt wil, zijn de foto’s van Lieke van Lexmond in de Playboy. Zo’n mooie meid, zulke superslechte foto’s. Zo afgrijselijk slecht heb ik het in de Playboy nog niet gezien. Toch al niet bepaald een blad dat uitblinkt in kwaliteitsfotografie. Hoewel, met de schitterende, inspirerende reportage destijds van Bridget Maasland en ook die van Lois Lane laten ze toch af en toe wel wat moois zien. Deze keer niet.

Er gebeurde laatst iets heel raars, er kwam een heel klein en best wel lelijk mannetje op een wolkje naar me toe gezweefd. Ongeveer op hoofdhoogte. Ik zat te werken achter mijn bureau, dus ga maar na: een meter boven de grond.

Vlak voor mijn neus stopte hij. Ik was verbaasd, maar niet meer dan dat. Ik zie wel vaker kleine lelijke mannetjes op sandalen. Ook zonder sandalen. Heel normaal. Alleen het wolkje was nieuw.

Hij sprak mij aan.

Potverdorie, veel te veel te doen dit weekend. Vrijdagochtend 10 uur snel het persmoment van de Go-fast X-days fotograferen, om 12 uur voor de auto omkleden, maatpak, superblits, want een bespreking met Microsoft en een grote verzekeringsmaatschappij voor een high-profile opdracht. Tegenwoordig ook weer aan de slag als software-architect namelijk. ‘s Avonds de foto’s bewerken van een industriele opdracht die al een dag over tijd is en Zaterdag weer vroeg naar de X-days. Niet veel tijd trouwens om de foto’s te bewerken, want Zondag een autoserie en Eddy Zoey. En als dan nog met volle teugen had kunnen genieten van die X-Days, maar nee, wat gebeurde er…

De grote zomerfestivals komen er weer aan. Voor een fotograaf zijn die festivals leuk om te doen. Zwaar, maar vol met fotogenieke momenten. Dit jaar kijk ik er weer naar uit. Vorig jaar was namelijk voor mij een slecht jaar. Voornamelijk omdat ID-T zonder enige waarschuwing stopte met Release magazine. Ik fotografeer voornamelijk voor de lol en de grootste lol was altijd een mooie spread in het prachtige Release. Natuurlijk ben ik ook niet vies van geld en 600, 700 euro voor een fotoserie van Mysteryland of Sensation is prima betaald, maar om dan elke keer de foto’s op postzegelformaat te zien eindigen op die flutsite van ID-T, dat was toch altijd weer een domper. Je bent er wel ‘s nacht van 21.00 tot 07.00 en dan de volgende dag ook 8 uur mee bezig en dan is het ineens niet meer zo veel geld. Verre van een gangbaar professioneel tarief in ieder geval.

Column voor yourscene.nl

Mijn sportcluppie had een feestje. Met z’n allen naar Club Players in Zoetermeer. Nou verwachten ze van mij dat ik een lollig verhaaltje ga opschrijven enzo. Moeilijk. Zie ik die koppen al elke dag op de sportschool moet ik zeker ook nog lollig gaan doen als ik ze ook nog eens tegenkom op mijn dagje vrij? Dat ook helemaal niet zo’n vrij dagje was omdat ik toch maar weer ging fotograferen.

Ik weet niet op wat voor feestjes jullie rondlopen, maar waar ik rondloop, zie ik tegenwoordig heel veel van die Jumpstyle-mensjes. Best raar, want iedereen kan zien dat jumpstyle iets voor uncoole nerds is en wie wil er nou een uncoole nerd zijn? Zijn we al vergeten hoe verschrikkelijk het hakken destijds flopte? Toch? Nog steeds probeer je die tijd van je af te praten met zwakke excuses en doorzichtige leugentjes. Vandaag gaan we het daarom hebben over de Melbourne shuffle. Gewoon, omdat niet iedereen hoeft te weten dat je een lompe Hollander bent.

Voor deze column op mijn blog in yourscene.nl

“Baas, baas!” Petrus kwam hijgend het kantoortje binnen. “Hij is er.”

“Nu al?” De Chef trok z’n wenkbrauwen op. “Ha nee hè. KUT. Hoe kan dat?”

“Bungeekoord geknapt, uit een hijskraan geflikkerd, z’n 460 mm-telelens door z’n oog gekregen, Sugar Lee Hooper in een Reef-string op ‘m gaat zitten. Wat weet ik het. Stel niet van die domme vragen, baas. Het is ‘m.”

God zuchtte diep en klapte z’n laptop dicht. “Nou. Haal ‘m maar binnen dan.” Met een luid geknars ging de Hemelpoort open. Patrick stapte met uitgestoken hand binnen.

Jeroen Bruintjes schreef dit naar aanleiding van dit verhaal.

Aan alle mooie dingen komt een end. Zo ook aan de world-famous world-class feesten van de hotste strandclub in Nederland. Zo. Ik zit volgend jaar weer geramd. Maar zonder dollen, de WIJ feesten zijn vrijwel altijd leuk.

Fotografisch gesproken heb ik even extra mijn best gedaan. Ik merkte dat ik na al die feesten toch wat minder geconcentreerd was geraakt. Niet zo professioneel. Daarom extra geknald.

(oud artikel, overgenomen van mijn oude website)

Het autootjesseizoen is weer begonnen. Dit jaar voor autoblog.nl op stap zoals het er nu naar uitziet. Ik ben er nog steeds niet uit of ik autosport wel leuk vind om te fotograferen. Volgens mij ben ik een mooiweer fotograaf. Als ik met 25 graden op de DTM kan rondlopen ben ik helemaal in mijn sas, maar met 14 graden op de WTCC, nee, dat is niet mijn ding. Ik vind het suffe karretjes, ze maken geen herrie het gaat niet echt hard. Ik weet het niet. Als ik de pit inloop, ‘zie’ ik ook niets. Geen inspiratie, niets.

Het was weer zover :) De nacht van oranje in het Ahoy. Vorig jaar was mijn eerste keer en dat was goed bevallen, dus dit jaar weer. Kennelijk had Fransje Bauer deze avond even vrij van zijn twaalfduizend uitverkochte concerten op rij en mochten we zijn podium even lenen. Ik hoop niet dat Frans nu boos op me wordt, maar het decor was dit jaar aanzienlijk minder mooi en spectaculair dat vorig jaar. Vorig jaar was het podium een feest voor het oog, dit jaar was het voornamelijk heel groot en kaal. Echt supermooie plaatjes waren heel lastig te schieten, vanwege het licht en vanwege de vorm van het podium. 

Zo, daar zijn weer. Na een minder geslaagd experiment op vkmag, met extreem weinig kijkers en een slechte werkende website, leek het me beter om gewoon weer mijn eigen ding te gaan doen zonder allerlei, uuhmm, minder professionele elementen in mijn omgeving. *trapt even lekker na*.  Ik ga wel kijken of ik mijn werk weer samen met dat van Rud-gr kan gaan laten zien, want man wat een gave pics maakt hij toch. Dus dat komt weer terug. Weer veel autosport dit jaar, veel modellen en als ik inspiratie heb ook weer veel verhalen. Hoewel ik het nu met zapruder.nl heel erg druk heb met schrijven en het schrijven van soort verhalen voor mij moeilijk te combineren is met het schrijven van de wat luchtigere verhaaltjes. Ga wel even kijken daar, is belangrijk.

Mijn oude artikelen ga ik overzetten naar deze site, tot die tijd kun je ze hier vinden.

Wat ik altijd al dacht, heb ik mijn laatste trip naar Zuid-Inda bevestigd zien worden. Wij Nederlanders kunnen absoluut niet autorijden. Hebben ook totaal geen verkeersinzicht. We zijn veel te emotioneel, snel boos, hebben veel te weinig overzicht en hebben vooral een enorm misplaatste territoriumdrang op de weg. En veel teveel regels. Hoe meer regels je een volk geeft, hoe dommer het zich zal gedragen. Vooral op de weg is dat onmiddelijk duidelijk. Vanaf het moment dat er niet meer rechts mocht worden ingehaald werd het ook gevaarlijk, omdat niemand meer oplet. Vanaf het moment dat er een maximumsnelheid kwam, werd hardrijden gevaarlijk, omdat niemand er meer rekening mee hield. 

Moe word je ervan. Elke keer maar weer die Alice aan de telefoon. Of ik weer eens in de achtbanen van Walibi wil gaan zitten. ‘We hebben wat acteurs en figuranten en onze reclamefilm wordt geschoten’. Of ik dan meteen even wat reclamefoto’s kan schieten. Man, man, hoe vaak moet ik dit allemaal nog gaan meemaken? Stopt het dan nooit?

It’s alive!!! De beste hoofdredakteur van Nederland *slijm* is weer terug. Eén van de weinigen die me nooit heeft proberen te foppen met tarieven en die altijd deed wat hij zei dat hij zou doen. En geloof me, dat is een uitzondering in Magazine-land. Ik had altijd een prima samenwerking met Mick Boskamp toen hij nog het ID-T Release maakte. Niet dat vodje dat er nu is, maar het mooie, glossy magazine waar fotografie nog echt belangrijk was. Wederom een uitzondering in Magazine-land. Echter aan de achterkant was het geld op bij ID-T en dat pleur je aan de voorkant toch gewoon iedereen op straat? Dus Mick was even uit de picture.

Sommige meiden hebben nou eenmaal meer dan alleen maar een mooie naam. Mooie benen bijvoorbeeld. Heeeeele mooie benen. Komt door het dansen. Na alle industriele opdrachten en het gemekker het afgelopen jaar met die amateurs van VKMag heb ik weer frisse zin gekregen in een hoop mooie meiden. Dus verwacht dit jaar weer als vanouds de leukste dames hier op de site. Met jullie goedkeuren natuurlijk hoor....

In het kader van Hotel Big Brother en co. stond ineens Theo voor m’n Neus. Mental Theo. Persfoto’s graag, was de opdracht…

Ok. Geen probleem. Kiest u maar…

Na de grote achtbaantest voor ‘Break-out magazine’, waarbij ik vanuit alle Six-flags achtbanen mocht fotograferen, heb ik laatst voor Panorama een bungee-sprong van onderstaande dam gemaakt. Twee-honderd-twintig-meter hoog. Nieuw: de video!!!

Dit is de hoogste bungeejump ter wereld! Niet één of ander ‘Rozenkrans-sprongetje’ in Zuid-afrika, niet één-of-andere bruggesprong in Nieuw-zeeland maar DIT is de ‘mother of all bungee-jumps’: de Goldeneye-jump. De monsterdam van waaraf wordt gesprongen ligt in Zwitserland, vlak aan de grens met Italie aan het Lago Maggiore.

“Puur voor de show ging ik op het kolossale lijk van Willem staan en maakte selectief oogcontact met de anderen. De luchtresiduën die het gewicht van mijn getrainde lichaam uit Willem deden ontsnappen veroorzaakte rochelende geluiden. Het deed me niets, kon ook niet, op dat soort momenten kan ik emotie uitschakelen. Ik concentreerde me op de rest van mijn inmiddels in blinde paniek vluchtende collega’s....”

Een luchtig verhaal dit maal, het kan niet altijd feest zijn.

Ik zit net een beetje over wat luchtige zaken na te denken enzo en ik vroeg me ineens wat af. Zo maar. Zou het niet zo kunnen zijn dat ik God ben?

Rud-gr is de vaste fotograaf van Dance4Life en ik had niets te doen. Ofwel, ik mocht mee. Leuk man. Dus gistermiddag stond ik ineens tussen 10.000 (15.000?) schreeuwende brugklassers of hoe zoiets tegenwoordig dan ook heet. Alllemaal hun longen uit hun lijf te schreeuwen voor de goede zaak. Ik heb nog nooit zoveel handjes in de lucht gezien. Een hoop handjes op de foto’s. Verwacht geen briljante reportage, ik was extreem lui, het was voor mij ook een beetje vrije dag…