‘Onze’ heli is neergestort. Vannacht, met een hoop mensen aan boord, in het donker op het water, met storm en regen vielen de motoren uit. 20km uit de kust bij Den Helder met bijna 3 meter golfslag. Fokking riskant. Met ‘onze’ crew aan boord. Zodra mijn trainingsmaatje door alle procedures heen is, en hij zin en tijd heeft, zal ik het hele verhaal hier opschrijven, hij zat aan ‘the stick’ namelijk. Voorlopig nog even wat coole wall-papers van de heli, de SAR Superpuma die nu net aanspoelde bij Texel. Iedereen heeft het overleefd. De piloot kennende verwacht ik niets minder dan waanzinnige helden verhalen, is namelijk een extreem goed in vorm, daadkrachtig en koel persoon in dat soort situaties. Was vroeger beroepsduiker, ha, die ervaring heeft ie nu denk ik wel nodig gehad…

Update: het verhaal van de piloot

Zaterdag ingevallen voor Rud-gr. De Dance To LA contest. Flash-dance in het echt, man wat kunnen die meiden dansen. Speciaal voor de breedbeeld-monitor-bezitters deze keer een wallpapertje in breedbeeld, omdat het niet in 4:3 pastte. Dit is dus het meisje van de Nike reclame. VK-nerds weten dat natuurlijk niet, maar al die meiden bij mij op de sportschool hebben allemaal wel een doos of verpakking met haar erop in de kast hangen. Het gezicht van Nike. In Tweevoud, eenmaal live en eenmaal eronder…

1600x1200 Wallpaper van de Red-bull Knock-out. Ietsje lichter getoned want de serie zelf schijnt wat donker te zijn. Niet dat ik dat zie, want ik werk nog gewoon op een goeie CRT, niet zo’n brakke LCD *kuch* Maandag komt Rud-gr mijn monitor calibreren met het nieuwe speeltje van ‘m.

Zo, nou daar zijn we weer met Guerrilla. Ik was nogal druk met andere zaken en die Rutger heeft alleen nog maar langdurige opdrachten op paradijselijke eilandjes geloof ik. Dit weekend weer coole opdrachten en bij twee ervan kunnen jullie meekijken. Dansende Nike-meisje en Knetterende Red Bull motoren. Eerst even de 500 motorfietsen op het strand van Scheveningen. Koudddddd. En vermoeiennndddddd. Nadeel van dit soort ‘uitgestrekte’ evenmenten is dat je zo enorm veel moet rennen om alle een beetje vast te leggen.

Update 13/11/2006, extra foto’s

Fok man. Zit ik hier als een nerd achter mijn computer Java te programmeren, hoor ik de hele tijd een bekende stem op de tv beneden. Ik kijken. Is het Dido. Dido Thalia. Bij Undercover Lover, zo’n ranzig Sodom en Gomorra spelletje voor de allerzeiligsten onder ons (niet dat ik zwaar gereformeerd ben, integendeel, maar dit soort programma’s is natuurlijk pure armoede). Maargoed, moeten zij weten. Vind het eigenlijk niets voor Dido, maar nu ze daar toch zit, kan ik nog wel een fotoreportage plaatsen die ik een jaar of twee geleden van haar maakte. Dido en Nico. Jammer, ik heb nog wel eens een leuk dansje met haar gedaan. Heeft kennelijk geen indruk gemaakt…

‘Jantje bedankt, Jantje bedankt, Jantje, Jantje, Jantje bedankt...’ schalmde het door het stadion. Ik dacht op dat moment dus, cool, ‘we’ hebben gewonnen. Toch? Ik had de races uitgezeten in het pershonk en was op pad gegaan om de finish mee te maken terwijl Jeroen Bleekemolen nog voorop reed. Helaas, helaas. Kennelijk maakte het niet uit voor het publiek hoeveelste Jeroen finishte wat het ging compleet uit z’n dak…

Na die in Zoetermeer was ook de skibaan in Landgraaf aan de beurt om gastheer te zijn aan een horde ongetrainde maar nogal fanatieke ‘sleëers’. Man, wat een chaos. Volgens mij was de baan ook wat moeilijker want ze gleden links en rechts van de baan af, in de hekken, onder de hekken, over de hekken, over elkaar en soms ook tegen de fotograaf. Huilende vrouwen, alles haalden ze uit de kast om er voor mij een zo cool mogelijk spektakel van te maken. Als een bende motorisch gestoorden net ontsnapt uit een revalidatie-kliniek klapten ze op alles was los en vast zat aan die baan. Ik zag er na afloop zelfs één met z’n arm in een Mitella rondlopen. Hulde!!! Het vervolg op Bobben met Red-Bull. Vandaar dus de twee in de naam. Ongekend logisch allemaal weer. Klikken voor de foto’s.

‘Mijn Katje‘ (Yekaterina) werd geverfd en daarna gefotografeerd door één van de beste bodypainters van het hele universum. Kat wil al sinds haar geboorte haar rijbewijs halen en is dan eindelijk recentelijk begonnen met wat serieuze rijlessen. Tot dat ze dan eindelijk haar eigen mobiliteit op orde heeft moeten haar vrienden en vriendinnen af en toe als taxi-fungeren. Dit maal dus een reisje Zoetermeer-dronten, haha, ach en het is ook niet dat er files staan rondom 17.00. Na afloop had ik in ieder geval nog een kwartiertje de tijd om zelf ook wat foto’s te maken… Zie het maar als een tussendoortje!

Potverdorie. Daar had ik even niet op gerekend, dat ik met 25 graden buitentemperatuur last zou krijgen van onderkoelde accu’s en bevroren vingens: een last-minute Red-Bull opdracht in Snowworld. En dan moet je de prijsuitreiking in het cafe ernaast fotograferen, zijn natuurlijk je camera’s compleet gecondenseerd. Zelfs de oven van het restaurant bracht geen uitkomst. Wie er gewonnen heeft zullen jullie dus nooit te weten komen…

We waren al eerder aan boord van de Jumbo-fairpartner en in de tussentijd heb ik er ook al meer opdrachten uitgevoerd maar deze keer was weer extra-speciaal. Het sterkste zware-lading schip ter wereld had een record te vestigen. Nog nooit eerder de geschiedenis of mankind *trompetgeschal, tromgeroffel* had een schip 1800 ton van de kade af getild en in zijn ruim geplaatst. En dat moet gefotografeerd worden, Guerrilla-stijl natuurlijk.

Afgelopen weekend waren we op zowel de WK-Superbike als de DTM. Dat schreeuwt natuurlijk om een paar mooie wallpapers....

“Heb ‘t vandaag even geprobeerd maar nog niet gelukt. Morgen gaat er een dude er even naar kijken die er verstand van heeft. Moet lukken, hoop morgen! Sms je.”

Dit wordt een nogal rood-witte reportage. Ik was namelijk vandaag te gast bij het Xerox-Ducati Superbike team. Xerox is een beetje mijn officieuze sponsor en dit maal was het mijn beurt om wat terug te doen. Terwijl Rud-gr allang weer thuis zat van zijn DTM-avontuur, liep ik nog door de modder te soppen op zoek naar mijn auto. Ik weet niet wat God dacht vandaag, maar er werden weer nieuwe records “zoveel mogelijk regen in zo’n kort mogelijke tijd” gezet.

De mannen van Guerrilla zijn al de hele zomer aan het buitenspelen met Wytske. Met veel tegenzin natuurlijk *NOT*. De vetste reportages - what else is new op Guerrilla. Ze liepen echter één voor één in de soep. Reddingshelicopters die mechanische pech kregen terwijl we Wytske met een supersnelle speedboat 4 km uit de kust voor IJmuiden in het water hadden gegooid. Twee ultracoole stuntvliegtuigen (w.o. Frank Versteeg), die niet konden opstijgen om een politieheli (weer zo’n fokking heli) met pech na een noodlanding de landingsbaan kwam blokkeren net toen we wilden opstijgen. Maar met wat geluk, hebben we nu echt iets vets. De belspelmeiden gaan voor jullie de Qoute challenge 2006 webloggen. Wytske en Natasha doen in een gepimpte BMW X5 mee aan de rit naar st. Petersburg. Als ze weten hoe de Nokia M70 werkt, als er een Russische provider met MMS-mogelijkheden beschikbaar is, kunnen we jullie elke dag wat leuke filmpjes laten zien. De opdracht was simpel: ‘Wytske, het maakt ons niet uit hoe je het doet, maar wij willen belspelbabe Natasha onder de douche vandaan zien komen’ Duidelijk lijkt me. Auto’s hebben we al genoeg hier de laatste tijd, geef ons maar de meiden…

Het was weer zover. Rotterdam had weer race-auto’s in de straten. En wat doe je als organisatie als je ‘m eens echt flink uit de broek wilt laten hangen voor je publiek? Juist… Je belt Berry de VK-superminidriver. Toen Berry hoorde dat Jos the Boss, Christian Albers, éne meneer Rosberg en nog wat coole coureurs het voorprogramma zouden doen met wat formule 1 auto’s, was hij natuurlijk meteen enthousiast en belde meteen zijn favoriete meiden. 

Onze promodames slaan in als een bom. We dachten, laten we het Rizla-publiek eens verassen met twee miss Universe finalistes. Nou dat hebben we geweten, zowel de DSC als VKmag krijgt inmiddels fanmail voor de dames, compleet met foto’s en verzoeken om telefoonnummers. Terecht zeggen wij, maar helaas, de dames zijn alleen geinteresseerd in coole fotografen. Niet getreurd, bij Monaco aan de Maas zijn de dames ook weer aanwezig.

Zoals beloofd hier dan de Telegraaf voorpaginafoto van onze Robert Doornbos does a Dyke reportage.  Niet zo groot als de grootste voorpaginafoto ooit in de Telegraaf die ik had met de Sail-foto, maar altijd leuk in het meeste gelezen ‘blad’ van Nederland…

De jaarlijkse FFWD optocht door Rotterdam is toch wel één van mijn favoriete fotografische evenementen. Eén groot feest en overal fotogenieke dingetjes. Dit jaar was het echter voor mij te nat. Ik was zo door en door nat geregend, mijn fototas stond vol met water, dat ik niet veel anders kon dan naar huis gaan en opdrogen. Shame on me. Wel een paar leuke plaatjes als goedmakertje. En omdat ik die mensen beloofd had ze te plaatsen…

Jep, we hebben vrienden bij Guerrilla. Met vette spullen. Dus als ik een anonieme tip krijg dat Robert Doornbos met een formule 1 auto over de afsluitdijk gaat racen dan ga ik die vrienden bellen en probeer ik me er bij te slijmen. Zo ben ik, een slijmbal eerste klas. En zo gebeurde het dat ik jullie nu de beelden van het evenement kan laten zien vanuit de vetste Heli die er in Nederland rondvliegt.

326 km/u haalde hij trouwens. Robert. Niet de heli, die trok dat niet. En daarmee is meteen de fabel dat je de KLPD te snel af kan zijn uit de wereld geholpen.

(update: een foto uit deze reportage stond op de voorpagina van de Telegraaf)

Zo, nu jullie je weer een beetje kunnen concentreren wordt het tijd voor het echte werk op de Masters. Het koningsnummer van de autosport. Eigenlijk moet je het zo zien, alles op de masters staat uiteindelijk in het teken van die éne race-klasse. De rest is aankleding. Aangename aankleding weliswaar, maar uiteindelijk komt iedereen natuurlijk maar voor één ding…