Jawoorrrrrrr. Het was weer zo ver, het special sports feestje. Het feest waar de crème de la crème van Nederlands siliconenselectie geacht wordt acte de presence te geven…
Een feest voor mensen die betere tijden hebben gekend en het gevecht met zwaartekracht, tijd, calorieën, nachtcreme, jurkjes maatje 38 en (ben ik nog wat vergeten? aanvulling iemand?) aan het verliezen zijn. Uitnodigingen worden exclusief verstuurd binnen de klantenkring van dr. Schumacher en metaaldetectors worden omgebouwd tot siliconentesters…

Haha, dat wilde ik al die voorgaande jaren nou gewoon even zeggen, heb ik volgens mij ook wel gedaan maar die artikelen waren onderdeel van mijn oude website en die is er niet meer. 

Zo, nu jullie je weer een beetje kunnen concentreren wordt het tijd voor het echte werk op de Masters. Het koningsnummer van de autosport. Eigenlijk moet je het zo zien, alles op de masters staat uiteindelijk in het teken van die éne race-klasse. De rest is aankleding. Aangename aankleding weliswaar, maar uiteindelijk komt iedereen natuurlijk maar voor één ding…

Na die in Zoetermeer was ook de skibaan in Landgraaf aan de beurt om gastheer te zijn aan een horde ongetrainde maar nogal fanatieke ‘sleëers’. Man, wat een chaos. Volgens mij was de baan ook wat moeilijker want ze gleden links en rechts van de baan af, in de hekken, onder de hekken, over de hekken, over elkaar en soms ook tegen de fotograaf. Huilende vrouwen, alles haalden ze uit de kast om er voor mij een zo cool mogelijk spektakel van te maken. Als een bende motorisch gestoorden net ontsnapt uit een revalidatie-kliniek klapten ze op alles was los en vast zat aan die baan. Ik zag er na afloop zelfs één met z’n arm in een Mitella rondlopen. Hulde!!! Het vervolg op Bobben met Red-Bull. Vandaar dus de twee in de naam. Ongekend logisch allemaal weer. Klikken voor de foto’s.

We waren al eerder aan boord van de Jumbo-fairpartner en in de tussentijd heb ik er ook al meer opdrachten uitgevoerd maar deze keer was weer extra-speciaal. Het sterkste zware-lading schip ter wereld had een record te vestigen. Nog nooit eerder de geschiedenis of mankind *trompetgeschal, tromgeroffel* had een schip 1800 ton van de kade af getild en in zijn ruim geplaatst. En dat moet gefotografeerd worden, Guerrilla-stijl natuurlijk.

Al de hele week probeer ik weer allemaal mooie meiden naar het strand te slepen voor een quick ‘Reef-shot’. Na lang bedelen wilde er dan eindelijk iemand mee: Leonieke. Maarja, het mag dan wel zonnig lijken, in Mei is het aan het strand bij zonsondergang heeeeeel erg koud. Dat ging dus niet werken. Weer veel te ongeduldig geweest. Naar huis gaan helemaal zonder resultaat is natuurlijk een no go, dus daarom: Leonieke in het schuim. Ja. Dat lag daar. Geen idee waarom. En waarom het zwart-wit moet, weet ik ook niet, voelde gewoon goed aan. Ofzo…

*klik voor groter*

Hier hoef ik toch zeker geen commentaar bij te geven?

Dit jaar wordt één grote party hier op Guerrilla, believe you me. Onze fotografen maken al jarenlang alle grote feesten onveilig en gaan daar voorlopig zeker niet mee stoppen. Om alvast flink in de stemming te komen, hier wat extra vette wallpapers…

Lees meer

Woensdag is wallpaperdag op Guerrilla. Deze keer kunnen jullie met ons mee naar boven in de masten van de Stad Amsterdam.

Het woensdagwallpapertje. Voor hen die nog nooit aan de hoist-lijn van de Superpuma-helicopter van de kustwacht hebben gehangen, hier is je kans. En omdat jullie me altijd gaan mailen met wat voor apparatuur de foto’s zijn gemaakt, natuurlijk met de Canon 1Ds. In dit geval met de 16-35mm F/2.8, als afwisseling op de 15mm fisheye die ik meestal gebruik voor dit soort werk. Sinds ik de 1Ds heb, trek ik de 1DmkII niet meer uit mijn tas… Full-frame roeleert zwaar en 5D’s zijn te kwetsbaar…

Gisteren was de Red Bull Knock out en ik heb waanzinnige platen geschoten. Het was geweldig, het was namelijk één grote teringzooi. Excuses-le-mot, haha. Ik kom er straks in mijn ‘echte’ artikel op terug,maar het was een complete puinzooi, en dat is leuk voor een fotograaf. Zowel de eerste als de tweede race liepen uit op een rij-maar-raak festival. Als fotograaf was je je leven niet zeker, links, rechts, overal vlogen de motoren je om de oren omdat de mannen besloten dat het officiele parcours toch niet zo handig was en voor de ‘openbare’ stroken kozen.

Maar naast fotograaf ben ik natuurlijk ook soort van onderzoeksjournalist en de oorzaak van de puinzooi in de eerste heat was snel gevonden. Het was nummer 84!!! Kijk en huiver hoe deze meneer het complete veld weet stil te leggen. Whoeiiiiii. Kudos!!! Let goed op, even verdwijnt hij uit beeld in de chaos, maar halverwege de serie komen we hem weer tegen. Het begint midden onderin…

Patrick Savalle is, simpel gezegd, fotograaf. Maar wel een hele bijzondere fotograaf, zoals je kunt lezen in zijn blog.

Ik weet niet op wat voor feestjes jullie rondlopen, maar waar ik rondloop, zie ik tegenwoordig heel veel van die Jumpstyle-mensjes. Best raar, want iedereen kan zien dat jumpstyle iets voor uncoole nerds is en wie wil er nou een uncoole nerd zijn? Zijn we al vergeten hoe verschrikkelijk het hakken destijds flopte? Toch? Nog steeds probeer je die tijd van je af te praten met zwakke excuses en doorzichtige leugentjes. Vandaag gaan we het daarom hebben over de Melbourne shuffle. Gewoon, omdat
niet iedereen hoeft te weten dat je een lompe Hollander bent.

Column voor Partyscene, verschenen in april 2007

Potverdorie. Daar had ik even niet op gerekend, dat ik met 25 graden buitentemperatuur last zou krijgen van onderkoelde accu’s en bevroren vingens: een last-minute Red-Bull opdracht in Snowworld. En dan moet je de prijsuitreiking in het cafe ernaast fotograferen, zijn natuurlijk je camera’s compleet gecondenseerd. Zelfs de oven van het restaurant bracht geen uitkomst. Wie er gewonnen heeft zullen jullie dus nooit te weten komen…

Aan alle mooie dingen komt een end. Zo ook aan de world-famous world-class feesten van de hotste strandclub in Nederland. Zo. Ik zit volgend jaar weer geramd. Maar zonder dollen, de WIJ feesten zijn vrijwel altijd leuk.

Fotografisch gesproken heb ik even extra mijn best gedaan. Ik merkte dat ik na al die feesten toch wat minder geconcentreerd was geraakt. Niet zo professioneel. Daarom extra geknald.

(oud artikel, overgenomen van mijn oude website)

Mijn nieuwe werk is leuk, beetje de innovator uithangen enzo. Maar leuke fotoopdrachten zijn nog leuker. En dit weekend waren de Go-fast X-days. Een behoorlijk cool evenement dat nog niet helemaal uit verf komt. Hoofdingredient zijn de base-jumpers die dan met toestemming vanaf de Euromast mogen springen, vanaf het restaurentniveau en sommige ook vanaf het topje. Enorme ballen moet je hebben om daar alleen al te staan op het randje bovenop de lift, 185 meter hoog. Ik heb geen hoogtevrees maar ik voel mijn benen lichtjes slap worden daarboven en mijn hoofd enigszins licht. En de springers die dan nog een randje hoger staan en op mij leunen voel ik trillen als een rietje. Ongetwijfeld adrenaline, maar zeker ook wel angst.... En dus is het cool, zo werkt het nou eenmaal. 

Dit wordt een verwarrend verhaal, ik zal het maar meteen zeggen. Het heeft ook even geduurd voordat ik hetzelf helemaal snapte. Uiteindelijk komt het erop neer dat als je een Harley Davidson motor koopt, je lief bent voor hondjes. En dat is natuurlijk altijd cool.

Maar daarvoor moest ik eerst door Monique gebeld worden. Wie? Nou, ik heb je naam van Elles. Uhhm, wie was dat ook alweer? Nou dat is is de PA van Guus *ahaaaa - ja serieus, dat zei me zeker wat* en zij zei dat jij een leuke fotograaf was om erbij te hebben. Natuurlijk ben ik dat *tja wat moet ik anders zeggen, het klonk alsof ik altijd van die leuke kunstjes doe enzo*, maar waarbij precies? Nou dat zit zo… en toen werd het natuurlijk allemaal veel te veel voor mij om in één keer te bevatten. “Beter stuur je me even een mailtje...”