Beide Reef-meiden. ‘Wat leuke foto’s voor op grote canvasposters in onze kamers’. Done.

Ik was wat aan het rondkijken op de nieuwe site van link2party.nl en ik werd er niet vrolijk van. Dus maar een blogje geplaatst op hun site.

Zo, de toon is gezet :)

Ik maak me een beetje zorgen om al jullie jongeluitjes en ik heb het gevoel dat ik jullie als ouwe knar moet waarschuwen.

Ik ken de mannen van Link2Party heel erg goed en ik volg met stijgend respect hun verrichtingen, dit verhaaltje is dus geenszins bedoeld om hun af te zeiken, toch denk ik dat ze met hun nieuwe stijl fotografie een grote fout begaan. Let me explain.

Ik fotografeer al een jaar of 7,8 de partyscene, ooit begonnen voor partyshots.nl, waarmee we volgens mij de eerste en zeker de grootste waren, toen Lee stopte met sponsoring ben ik ook maar gestopt en doorgegaan als free-lance professioneel fotograaf voor vrijwel alle grote party’s, van het hele ID-T circus tot aan ranzige lak en leer fetish party’s op Russische onderzeeërs. I’ve been around en ik zie een trend en die trend is niet goed. En nu gaat Link2Party er aan meedoen.

Hier hoef ik toch zeker geen commentaar bij te geven?

Maar leuk was het wel. Later meer *twilight zone muziekje*, eerst weer een nieuwe poging ondernemen 12.000 feet, -5 graden…

Het was slecht weer, het regende, niets te doen. Dus wat doe je dan? Dan lok je Tamara, Sabine en Alice een graanveldje in. Lijkt me logisch. Klein verschil van inzicht, haha, waar ik eenvoudige zomerse kleding in gedachte had, kwamen de dames met hoeden, corsetjes, tijgerondergoed, matrozenpakjes, hoge hakken en ander feestmateriaal aanzetten. No problemo, doen we het gewoon zo. Van alledrie een supervette plaat. Vind ik dan he, maar wie ben ik…

Even wat snelle studiofoto’s van twee gebodypainte meiden. Kat en Deb. De bodypaint werd gedaan door Gert, van colouredlife. Die al eerder Kat schilderde. Fotografie in een kleine studio. Deze keer geen softboxes gebruikt, ik heb een hekel gekregen aan dat laffe, zachte licht uit een softbox.

Mijn nieuwe werk is leuk, beetje de innovator uithangen enzo. Maar leuke fotoopdrachten zijn nog leuker. En dit weekend waren de Go-fast X-days. Een behoorlijk cool evenement dat nog niet helemaal uit verf komt. Hoofdingredient zijn de base-jumpers die dan met toestemming vanaf de Euromast mogen springen, vanaf het restaurentniveau en sommige ook vanaf het topje. Enorme ballen moet je hebben om daar alleen al te staan op het randje bovenop de lift, 185 meter hoog. Ik heb geen hoogtevrees maar ik voel mijn benen lichtjes slap worden daarboven en mijn hoofd enigszins licht. En de springers die dan nog een randje hoger staan en op mij leunen voel ik trillen als een rietje. Ongetwijfeld adrenaline, maar zeker ook wel angst.... En dus is het cool, zo werkt het nou eenmaal. 

Jawoorrrrrrr. Het was weer zo ver, het special sports feestje. Het feest waar de crème de la crème van Nederlands siliconenselectie geacht wordt acte de presence te geven…
Een feest voor mensen die betere tijden hebben gekend en het gevecht met zwaartekracht, tijd, calorieën, nachtcreme, jurkjes maatje 38 en (ben ik nog wat vergeten? aanvulling iemand?) aan het verliezen zijn. Uitnodigingen worden exclusief verstuurd binnen de klantenkring van dr. Schumacher en metaaldetectors worden omgebouwd tot siliconentesters…

Haha, dat wilde ik al die voorgaande jaren nou gewoon even zeggen, heb ik volgens mij ook wel gedaan maar die artikelen waren onderdeel van mijn oude website en die is er niet meer. 

Al de hele week probeer ik weer allemaal mooie meiden naar het strand te slepen voor een quick ‘Reef-shot’. Na lang bedelen wilde er dan eindelijk iemand mee: Leonieke. Maarja, het mag dan wel zonnig lijken, in Mei is het aan het strand bij zonsondergang heeeeeel erg koud. Dat ging dus niet werken. Weer veel te ongeduldig geweest. Naar huis gaan helemaal zonder resultaat is natuurlijk een no go, dus daarom: Leonieke in het schuim. Ja. Dat lag daar. Geen idee waarom. En waarom het zwart-wit moet, weet ik ook niet, voelde gewoon goed aan. Ofzo…

*klik voor groter*

Ik verveelde me, het was mooi weer en ik heb een nieuwe camera die ik even wilde testen. Op naar de Bungee-jump bij Scheveningen…

Eindelijk weer eens wat tijd gestoken in deze website. Aan de rechterkant zie je twee extra icons onder ‘portfolio’. Ik heb de betere foto’s van mijn industriele opdrachten neergezet en wat ‘extreme’ fotografie tentoongesteld. Ik ga binnenkort ook eens wat reisfotografie neerzetten, voor mij de ultieme reportage fotografie namelijk, mijn favoriete soort fotografie, dus kom snel terug! Ik heb wat Zuid-india, Zuid-Marokko, Centraal Australië en wat Zuidwest-Amerika liggen voor jullie. Verder heb ik nog een hoop autosport liggen, wat vrij werk - zeg maar de ‘kunstplaatjes’ (en daar vind ik mijn beste shots bij zitten) - en nog allemaal diverse dingen.

De plaatjes met Wytske het belspelmeisjes van SBS6 aan de bungee had ik nog nooit eerder gepubliceerd. Deze waren onderdeel van een hele serie superheftige reportages die helemaal in de soep liep. De helicopter kreeg pech terwijl wij in een snelle boot voor IJmuiden ronddobberden en toen we met twee stuntvliegtuigjes klaarstond om een hele heftige reportage te gaan maken.... had Wytske zich verslapen… Dat ging ‘m niet worden dus…

En juist als je na 5, 6 jaar fotograferen op alle soorten feesten die er zijn denkt dat je alles wel hebt meegemaakt, wordt je gevraagd te fotograferen in Bloomingdale, in, hoe onverwacht, Bloemendaal. Ik liep op pornofeesten rond in onderzeeërs, in het tot tv-studio veredelde Gelredome van Tiesto waar het publiek vooral werd geacht niet in de weg te lopen, moest orgieënde feestgangers mijn hotelkamer uit zien te krijgen na een lak-en-leer fetish feest in de kalksteengrotten ergens bij Maastricht. ‘Of ik niet gewoon mee wilde doen’. Stond op openingen van nieuwe clubs waar 10, misschien 12 man op af kwamen, Mysteryland, Extrema, Dance Valley,achteraf toestanden waar de locals na een avondje voetballen nog even wat Desperado’s kwamen scoren, hun voetbalspullen in grote tassen nog met zich meedragend. Kindertenten hoog in het Noorden waar er nog net geen karaoke draaide. Ik dacht dat ik het allemaal wel gezien had. 

Laat ik mijn portfolio weer eens een extra boost geven. Ik fotografeer nog steeds een heleboel maar het enorme succes van Zapruder.nl en ZapLog.nl en mijn baan als Innovator en Inspirator van een groot ICT-bedrijf vergen zoveel tijd dat ik er niet meer toe kom deze site af en toe bij te werken. Aflopene 5 of 6 afleveringen heb ik echter de cover- en ‘ mobieltje-van’ fotografie gedaan voor Hi-magazine. En dat was leuk. Ga me niet vragen wie het allemaal zijn - ik herkende Chuckie en Eddy Zoey - ik weet het niet. Ik kom in de studio aan, knal mijn plaatjes en klaar. TV heb ik niet en de Prive is aan mij niet besteed…

Paarsmagazine is een supercool uitziend online magazine dat gaat over mobiele telefoontjes. Wauw. :)

Ik zit net een beetje over wat luchtige zaken na te denken enzo en ik vroeg me ineens wat af. Zo maar. Zou het niet zo kunnen zijn dat ik God ben?

Patrick Savalle is, simpel gezegd, fotograaf. Maar wel een hele bijzondere fotograaf, zoals je kunt lezen in zijn blog.

Ik weet niet op wat voor feestjes jullie rondlopen, maar waar ik rondloop, zie ik tegenwoordig heel veel van die Jumpstyle-mensjes. Best raar, want iedereen kan zien dat jumpstyle iets voor uncoole nerds is en wie wil er nou een uncoole nerd zijn? Zijn we al vergeten hoe verschrikkelijk het hakken destijds flopte? Toch? Nog steeds probeer je die tijd van je af te praten met zwakke excuses en doorzichtige leugentjes. Vandaag gaan we het daarom hebben over de Melbourne shuffle. Gewoon, omdat
niet iedereen hoeft te weten dat je een lompe Hollander bent.

Column voor Partyscene, verschenen in april 2007

Zo, weer een jaar verder. Vorig jaar was veel te druk, dat ga ik dit jaar anders doen. En omdat het zo druk was, had ik geen tijd om hier af en toe wat leuks te plaatsen. Dat kwam echter niet omdat ik minder ben gaan fotograferen, 2007 ook weer veel evenementen, extreme zaken, veel industrieel werk, veel BN-ers voor de lens en een hoop modellen. Dit jaar wil ik ze alsnog allemaal toch nog even voorbij laten komen hier. Te beginnen met Sventlana, een danseres uit Moldavië. Gewoon snel studiowerk, helaas geen visagie, volgende keer beter. Maargoed, het perfect lijf van Svetlana spreekt toch voor zich?

Mijn photoshop installatie is corrupt geraakt en ik werk tegenwoordig op een ander scherm. Ik heb zelfs nog geen tijd gehad dat te herstellen, dus als je denkt: “hey, die witbalans, klopt die wel?” Mwah, zou wel eens kunnen dat ie wat ernaast staat. Who cares, ik niet. Ik zie alleen maar mooie benen en een geweldig kontje.

Laat ik eens iets heel bijzonder ongepasts en arrogants doen: het werk van een collega afkraken. De buitenwacht kent mij toch al zo, dus nothing’s lost… ;)

De enorm aftakelende kwaliteit van fotografie in het algemeen is mij namelijk een doorn in het oog. De tsunami aan amateurfotografen die na aankoop van een professionele camera denken dat ze weten wat fotografie is en de afgrijselijk hoeveelheid onnozele klanten die denken dat zulke mensen voor een kwart van de professionele prijs bijna dezelfde kwaliteit kunnen leveren, zijn hun zijn sporen duidelijk aan het achterlaten. Dan heb ik nog niet eens over de trend om evenementen zoals laatst de Red Bull Knock-out volledig ondergeschikt te maken aan mediazaken en ‘bereik’ in plaats van aan sportieve zaken. Niet de kwaliteit van de fotograaf of zijn werk is nog belangrijk, slechts het bereik van zijn publicatie. Niet een eerlijke start van de motoren is belangrijk maar het RTL-5 uitzendmoment en de positie van de heli. Alles werd gestuurd vanuit marketing overwegingen. Dramatisch hoe Red Bull hun evenementen om zeep aan helpen is. Bij ID-T zag ik het ook al, die wisten het hele Tiesto-concert destijds om te toveren tot een DVD-opname waarbij het publiek een soort noodzakelijk kwaad was.

Daar ga ik een andere keer nog wel eens over praten. Waar ik nu even wat over kwijt wil, zijn de foto’s van Lieke van Lexmond in de Playboy. Zo’n mooie meid, zulke superslechte foto’s. Zo afgrijselijk slecht heb ik het in de Playboy nog niet gezien. Toch al niet bepaald een blad dat uitblinkt in kwaliteitsfotografie. Hoewel, met de schitterende, inspirerende reportage destijds van Bridget Maasland en ook die van Lois Lane laten ze toch af en toe wel wat moois zien. Deze keer niet.

Er gebeurde laatst iets heel raars, er kwam een heel klein en best wel lelijk mannetje op een wolkje naar me toe gezweefd. Ongeveer op hoofdhoogte. Ik zat te werken achter mijn bureau, dus ga maar na: een meter boven de grond.

Vlak voor mijn neus stopte hij. Ik was verbaasd, maar niet meer dan dat. Ik zie wel vaker kleine lelijke mannetjes op sandalen. Ook zonder sandalen. Heel normaal. Alleen het wolkje was nieuw.

Hij sprak mij aan.

Potverdorie, veel te veel te doen dit weekend. Vrijdagochtend 10 uur snel het persmoment van de Go-fast X-days fotograferen, om 12 uur voor de auto omkleden, maatpak, superblits, want een bespreking met Microsoft en een grote verzekeringsmaatschappij voor een high-profile opdracht. Tegenwoordig ook weer aan de slag als software-architect namelijk. ‘s Avonds de foto’s bewerken van een industriele opdracht die al een dag over tijd is en Zaterdag weer vroeg naar de X-days. Niet veel tijd trouwens om de foto’s te bewerken, want Zondag een autoserie en Eddy Zoey. En als dan nog met volle teugen had kunnen genieten van die X-Days, maar nee, wat gebeurde er…

De grote zomerfestivals komen er weer aan. Voor een fotograaf zijn die festivals leuk om te doen. Zwaar, maar vol met fotogenieke momenten. Dit jaar kijk ik er weer naar uit. Vorig jaar was namelijk voor mij een slecht jaar. Voornamelijk omdat ID-T zonder enige waarschuwing stopte met Release magazine. Ik fotografeer voornamelijk voor de lol en de grootste lol was altijd een mooie spread in het prachtige Release. Natuurlijk ben ik ook niet vies van geld en 600, 700 euro voor een fotoserie van Mysteryland of Sensation is prima betaald, maar om dan elke keer de foto’s op postzegelformaat te zien eindigen op die flutsite van ID-T, dat was toch altijd weer een domper. Je bent er wel ‘s nacht van 21.00 tot 07.00 en dan de volgende dag ook 8 uur mee bezig en dan is het ineens niet meer zo veel geld. Verre van een gangbaar professioneel tarief in ieder geval.

Column voor yourscene.nl