Twaalf mooie meiden, ‘rooms of redbull’ en drie uur de tijd. Samira, Fiona, Elisah, Claire, Lenneke, Sofi, Jordy, Sanne, Yanouk, Laurien, Jorien en Marjolijn. Ik geloof dat deze fotosessie een kadootje van Redbull was voor de meiden, maar ik vond het eigenlijk meer gewoon een kadootje aan mij! Morgen weer?

Meiden, ik vond het supergezellig en jullie zagen er lekker, uhhmm, prachtig uit! Zie ook hier de set op Flickr of hier de slideshow in het groot. Mail me maar voor de hi-res bestanden. Kom morgen nog even terug hier, dan heb ik nog veel meer picca’s...

Gisteren was de Red Bull Knock out en ik heb waanzinnige platen geschoten. Het was geweldig, het was namelijk één grote teringzooi. Excuses-le-mot, haha. Ik kom er straks in mijn ‘echte’ artikel op terug,maar het was een complete puinzooi, en dat is leuk voor een fotograaf. Zowel de eerste als de tweede race liepen uit op een rij-maar-raak festival. Als fotograaf was je je leven niet zeker, links, rechts, overal vlogen de motoren je om de oren omdat de mannen besloten dat het officiele parcours toch niet zo handig was en voor de ‘openbare’ stroken kozen.

Maar naast fotograaf ben ik natuurlijk ook soort van onderzoeksjournalist en de oorzaak van de puinzooi in de eerste heat was snel gevonden. Het was nummer 84!!! Kijk en huiver hoe deze meneer het complete veld weet stil te leggen. Whoeiiiiii. Kudos!!! Let goed op, even verdwijnt hij uit beeld in de chaos, maar halverwege de serie komen we hem weer tegen. Het begint midden onderin…

Jawoorrrrrrr. Het was weer zo ver, het special sports feestje. Het feest waar de crème de la crème van Nederlands siliconenselectie geacht wordt acte de presence te geven…
Een feest voor mensen die betere tijden hebben gekend en het gevecht met zwaartekracht, tijd, calorieën, nachtcreme, jurkjes maatje 38 en (ben ik nog wat vergeten? aanvulling iemand?) aan het verliezen zijn. Uitnodigingen worden exclusief verstuurd binnen de klantenkring van dr. Schumacher en metaaldetectors worden omgebouwd tot siliconentesters…

Haha, dat wilde ik al die voorgaande jaren nou gewoon even zeggen, heb ik volgens mij ook wel gedaan maar die artikelen waren onderdeel van mijn oude website en die is er niet meer. 

Laat ik mijn portfolio weer eens een extra boost geven. Ik fotografeer nog steeds een heleboel maar het enorme succes van Zapruder.nl en ZapLog.nl en mijn baan als Innovator en Inspirator van een groot ICT-bedrijf vergen zoveel tijd dat ik er niet meer toe kom deze site af en toe bij te werken. Aflopene 5 of 6 afleveringen heb ik echter de cover- en ‘ mobieltje-van’ fotografie gedaan voor Hi-magazine. En dat was leuk. Ga me niet vragen wie het allemaal zijn - ik herkende Chuckie en Eddy Zoey - ik weet het niet. Ik kom in de studio aan, knal mijn plaatjes en klaar. TV heb ik niet en de Prive is aan mij niet besteed…

Paarsmagazine is een supercool uitziend online magazine dat gaat over mobiele telefoontjes. Wauw. :)

Patrick Savalle is, simpel gezegd, fotograaf. Maar wel een hele bijzondere fotograaf, zoals je kunt lezen in zijn blog.

Ik weet niet op wat voor feestjes jullie rondlopen, maar waar ik rondloop, zie ik tegenwoordig heel veel van die Jumpstyle-mensjes. Best raar, want iedereen kan zien dat jumpstyle iets voor uncoole nerds is en wie wil er nou een uncoole nerd zijn? Zijn we al vergeten hoe verschrikkelijk het hakken destijds flopte? Toch? Nog steeds probeer je die tijd van je af te praten met zwakke excuses en doorzichtige leugentjes. Vandaag gaan we het daarom hebben over de Melbourne shuffle. Gewoon, omdat
niet iedereen hoeft te weten dat je een lompe Hollander bent.

Column voor Partyscene, verschenen in april 2007

De grote zomerfestivals komen er weer aan. Voor een fotograaf zijn die festivals leuk om te doen. Zwaar, maar vol met fotogenieke momenten. Dit jaar kijk ik er weer naar uit. Vorig jaar was namelijk voor mij een slecht jaar. Voornamelijk omdat ID-T zonder enige waarschuwing stopte met Release magazine. Ik fotografeer voornamelijk voor de lol en de grootste lol was altijd een mooie spread in het prachtige Release. Natuurlijk ben ik ook niet vies van geld en 600, 700 euro voor een fotoserie van Mysteryland of Sensation is prima betaald, maar om dan elke keer de foto’s op postzegelformaat te zien eindigen op die flutsite van ID-T, dat was toch altijd weer een domper. Je bent er wel ‘s nacht van 21.00 tot 07.00 en dan de volgende dag ook 8 uur mee bezig en dan is het ineens niet meer zo veel geld. Verre van een gangbaar professioneel tarief in ieder geval.

Column voor yourscene.nl

Ik weet niet op wat voor feestjes jullie rondlopen, maar waar ik rondloop, zie ik tegenwoordig heel veel van die Jumpstyle-mensjes. Best raar, want iedereen kan zien dat jumpstyle iets voor uncoole nerds is en wie wil er nou een uncoole nerd zijn? Zijn we al vergeten hoe verschrikkelijk het hakken destijds flopte? Toch? Nog steeds probeer je die tijd van je af te praten met zwakke excuses en doorzichtige leugentjes. Vandaag gaan we het daarom hebben over de Melbourne shuffle. Gewoon, omdat niet iedereen hoeft te weten dat je een lompe Hollander bent.

Voor deze column op mijn blog in yourscene.nl

Het autootjesseizoen is weer begonnen. Dit jaar voor autoblog.nl op stap zoals het er nu naar uitziet. Ik ben er nog steeds niet uit of ik autosport wel leuk vind om te fotograferen. Volgens mij ben ik een mooiweer fotograaf. Als ik met 25 graden op de DTM kan rondlopen ben ik helemaal in mijn sas, maar met 14 graden op de WTCC, nee, dat is niet mijn ding. Ik vind het suffe karretjes, ze maken geen herrie het gaat niet echt hard. Ik weet het niet. Als ik de pit inloop, ‘zie’ ik ook niets. Geen inspiratie, niets.

Het was weer zover :) De nacht van oranje in het Ahoy. Vorig jaar was mijn eerste keer en dat was goed bevallen, dus dit jaar weer. Kennelijk had Fransje Bauer deze avond even vrij van zijn twaalfduizend uitverkochte concerten op rij en mochten we zijn podium even lenen. Ik hoop niet dat Frans nu boos op me wordt, maar het decor was dit jaar aanzienlijk minder mooi en spectaculair dat vorig jaar. Vorig jaar was het podium een feest voor het oog, dit jaar was het voornamelijk heel groot en kaal. Echt supermooie plaatjes waren heel lastig te schieten, vanwege het licht en vanwege de vorm van het podium. 

Moe word je ervan. Elke keer maar weer die Alice aan de telefoon. Of ik weer eens in de achtbanen van Walibi wil gaan zitten. ‘We hebben wat acteurs en figuranten en onze reclamefilm wordt geschoten’. Of ik dan meteen even wat reclamefoto’s kan schieten. Man, man, hoe vaak moet ik dit allemaal nog gaan meemaken? Stopt het dan nooit?

It’s alive!!! De beste hoofdredakteur van Nederland *slijm* is weer terug. Eén van de weinigen die me nooit heeft proberen te foppen met tarieven en die altijd deed wat hij zei dat hij zou doen. En geloof me, dat is een uitzondering in Magazine-land. Ik had altijd een prima samenwerking met Mick Boskamp toen hij nog het ID-T Release maakte. Niet dat vodje dat er nu is, maar het mooie, glossy magazine waar fotografie nog echt belangrijk was. Wederom een uitzondering in Magazine-land. Echter aan de achterkant was het geld op bij ID-T en dat pleur je aan de voorkant toch gewoon iedereen op straat? Dus Mick was even uit de picture.

In het kader van Hotel Big Brother en co. stond ineens Theo voor m’n Neus. Mental Theo. Persfoto’s graag, was de opdracht…

Ok. Geen probleem. Kiest u maar…

Na de grote achtbaantest voor ‘Break-out magazine’, waarbij ik vanuit alle Six-flags achtbanen mocht fotograferen, heb ik laatst voor Panorama een bungee-sprong van onderstaande dam gemaakt. Twee-honderd-twintig-meter hoog. Nieuw: de video!!!

Dit is de hoogste bungeejump ter wereld! Niet één of ander ‘Rozenkrans-sprongetje’ in Zuid-afrika, niet één-of-andere bruggesprong in Nieuw-zeeland maar DIT is de ‘mother of all bungee-jumps’: de Goldeneye-jump. De monsterdam van waaraf wordt gesprongen ligt in Zwitserland, vlak aan de grens met Italie aan het Lago Maggiore.

Zaterdag ingevallen voor Rud-gr. De Dance To LA contest. Flash-dance in het echt, man wat kunnen die meiden dansen. Speciaal voor de breedbeeld-monitor-bezitters deze keer een wallpapertje in breedbeeld, omdat het niet in 4:3 pastte. Dit is dus het meisje van de Nike reclame. VK-nerds weten dat natuurlijk niet, maar al die meiden bij mij op de sportschool hebben allemaal wel een doos of verpakking met haar erop in de kast hangen. Het gezicht van Nike. In Tweevoud, eenmaal live en eenmaal eronder…

1600x1200 Wallpaper van de Red-bull Knock-out. Ietsje lichter getoned want de serie zelf schijnt wat donker te zijn. Niet dat ik dat zie, want ik werk nog gewoon op een goeie CRT, niet zo’n brakke LCD *kuch* Maandag komt Rud-gr mijn monitor calibreren met het nieuwe speeltje van ‘m.

Zo, nou daar zijn we weer met Guerrilla. Ik was nogal druk met andere zaken en die Rutger heeft alleen nog maar langdurige opdrachten op paradijselijke eilandjes geloof ik. Dit weekend weer coole opdrachten en bij twee ervan kunnen jullie meekijken. Dansende Nike-meisje en Knetterende Red Bull motoren. Eerst even de 500 motorfietsen op het strand van Scheveningen. Koudddddd. En vermoeiennndddddd. Nadeel van dit soort ‘uitgestrekte’ evenmenten is dat je zo enorm veel moet rennen om alle een beetje vast te leggen.

Update 13/11/2006, extra foto’s

Na die in Zoetermeer was ook de skibaan in Landgraaf aan de beurt om gastheer te zijn aan een horde ongetrainde maar nogal fanatieke ‘sleëers’. Man, wat een chaos. Volgens mij was de baan ook wat moeilijker want ze gleden links en rechts van de baan af, in de hekken, onder de hekken, over de hekken, over elkaar en soms ook tegen de fotograaf. Huilende vrouwen, alles haalden ze uit de kast om er voor mij een zo cool mogelijk spektakel van te maken. Als een bende motorisch gestoorden net ontsnapt uit een revalidatie-kliniek klapten ze op alles was los en vast zat aan die baan. Ik zag er na afloop zelfs één met z’n arm in een Mitella rondlopen. Hulde!!! Het vervolg op Bobben met Red-Bull. Vandaar dus de twee in de naam. Ongekend logisch allemaal weer. Klikken voor de foto’s.

Potverdorie. Daar had ik even niet op gerekend, dat ik met 25 graden buitentemperatuur last zou krijgen van onderkoelde accu’s en bevroren vingens: een last-minute Red-Bull opdracht in Snowworld. En dan moet je de prijsuitreiking in het cafe ernaast fotograferen, zijn natuurlijk je camera’s compleet gecondenseerd. Zelfs de oven van het restaurant bracht geen uitkomst. Wie er gewonnen heeft zullen jullie dus nooit te weten komen…

We waren al eerder aan boord van de Jumbo-fairpartner en in de tussentijd heb ik er ook al meer opdrachten uitgevoerd maar deze keer was weer extra-speciaal. Het sterkste zware-lading schip ter wereld had een record te vestigen. Nog nooit eerder de geschiedenis of mankind *trompetgeschal, tromgeroffel* had een schip 1800 ton van de kade af getild en in zijn ruim geplaatst. En dat moet gefotografeerd worden, Guerrilla-stijl natuurlijk.

Afgelopen weekend waren we op zowel de WK-Superbike als de DTM. Dat schreeuwt natuurlijk om een paar mooie wallpapers....