Het was weer de Miss Reef 2010 en kennelijk (natuurlijk geheel terecht, kuch) zien de mensen van mij als de billenspecialist bij uitstek. Op naar de Ocean Diva. De billen volgen later, hier alvast een overzicht van het hele evenement inclusief de wereldrecordpoging wake-boarden met 30 boarders tegelijk! Mijn fotografie is wat roestig, ik ben tegenwoordig een soort van innovatie guru aan het spelen, maar ik voelde al meteen weer inspiratie opborrelen. De eerdere Miss Reef verkiezingen vind je natuurlijk in het archief. Ga maar zoeken…

Jawoorrrrrrr. Het was weer zo ver, het special sports feestje. Het feest waar de crème de la crème van Nederlands siliconenselectie geacht wordt acte de presence te geven…
Een feest voor mensen die betere tijden hebben gekend en het gevecht met zwaartekracht, tijd, calorieën, nachtcreme, jurkjes maatje 38 en (ben ik nog wat vergeten? aanvulling iemand?) aan het verliezen zijn. Uitnodigingen worden exclusief verstuurd binnen de klantenkring van dr. Schumacher en metaaldetectors worden omgebouwd tot siliconentesters…

Haha, dat wilde ik al die voorgaande jaren nou gewoon even zeggen, heb ik volgens mij ook wel gedaan maar die artikelen waren onderdeel van mijn oude website en die is er niet meer. 

En juist als je na 5, 6 jaar fotograferen op alle soorten feesten die er zijn denkt dat je alles wel hebt meegemaakt, wordt je gevraagd te fotograferen in Bloomingdale, in, hoe onverwacht, Bloemendaal. Ik liep op pornofeesten rond in onderzeeërs, in het tot tv-studio veredelde Gelredome van Tiesto waar het publiek vooral werd geacht niet in de weg te lopen, moest orgieënde feestgangers mijn hotelkamer uit zien te krijgen na een lak-en-leer fetish feest in de kalksteengrotten ergens bij Maastricht. ‘Of ik niet gewoon mee wilde doen’. Stond op openingen van nieuwe clubs waar 10, misschien 12 man op af kwamen, Mysteryland, Extrema, Dance Valley,achteraf toestanden waar de locals na een avondje voetballen nog even wat Desperado’s kwamen scoren, hun voetbalspullen in grote tassen nog met zich meedragend. Kindertenten hoog in het Noorden waar er nog net geen karaoke draaide. Ik dacht dat ik het allemaal wel gezien had. 

Mijn sportcluppie had een feestje. Met z’n allen naar Club Players in Zoetermeer. Nou verwachten ze van mij dat ik een lollig verhaaltje ga opschrijven enzo. Moeilijk. Zie ik die koppen al elke dag op de sportschool moet ik zeker ook nog lollig gaan doen als ik ze ook nog eens tegenkom op mijn dagje vrij? Dat ook helemaal niet zo’n vrij dagje was omdat ik toch maar weer ging fotograferen.

Aan alle mooie dingen komt een end. Zo ook aan de world-famous world-class feesten van de hotste strandclub in Nederland. Zo. Ik zit volgend jaar weer geramd. Maar zonder dollen, de WIJ feesten zijn vrijwel altijd leuk.

Fotografisch gesproken heb ik even extra mijn best gedaan. Ik merkte dat ik na al die feesten toch wat minder geconcentreerd was geraakt. Niet zo professioneel. Daarom extra geknald.

(oud artikel, overgenomen van mijn oude website)

Het was weer zover :) De nacht van oranje in het Ahoy. Vorig jaar was mijn eerste keer en dat was goed bevallen, dus dit jaar weer. Kennelijk had Fransje Bauer deze avond even vrij van zijn twaalfduizend uitverkochte concerten op rij en mochten we zijn podium even lenen. Ik hoop niet dat Frans nu boos op me wordt, maar het decor was dit jaar aanzienlijk minder mooi en spectaculair dat vorig jaar. Vorig jaar was het podium een feest voor het oog, dit jaar was het voornamelijk heel groot en kaal. Echt supermooie plaatjes waren heel lastig te schieten, vanwege het licht en vanwege de vorm van het podium. 

Rud-gr is de vaste fotograaf van Dance4Life en ik had niets te doen. Ofwel, ik mocht mee. Leuk man. Dus gistermiddag stond ik ineens tussen 10.000 (15.000?) schreeuwende brugklassers of hoe zoiets tegenwoordig dan ook heet. Alllemaal hun longen uit hun lijf te schreeuwen voor de goede zaak. Ik heb nog nooit zoveel handjes in de lucht gezien. Een hoop handjes op de foto’s. Verwacht geen briljante reportage, ik was extreem lui, het was voor mij ook een beetje vrije dag…

De jaarlijkse FFWD optocht door Rotterdam is toch wel één van mijn favoriete fotografische evenementen. Eén groot feest en overal fotogenieke dingetjes. Dit jaar was het echter voor mij te nat. Ik was zo door en door nat geregend, mijn fototas stond vol met water, dat ik niet veel anders kon dan naar huis gaan en opdrogen. Shame on me. Wel een paar leuke plaatjes als goedmakertje. En omdat ik die mensen beloofd had ze te plaatsen…

Ja daar had Rud-gr mooi het plekkie voor mijn Dance Valley reportage voor me weggekaapt. Haha, nouja, er was op Dance Valley weer zoveel te beleven dat ik nog wel wat mooie (hoop ik) plaatjes kan laten zien. Er stond deze keer een enóóórme half-pipe en er waren wat motorrijders aan het stunten. Bij deze de wat verlaatte Woensdag-wallpapertjes…

Pure cult. De kontjes van Reef. Dit jaar was weer Nederlandse miss Reef wedstrijd. Geheel in stijl met 1500 man op de Ocean Diva. Behalve dat het zoals gebruikelijk weer een topklasse miss-verkiezing was, was het ook een topklasse feest. En de mensen van Go-fast lieten zien dat er nog energiekere drankjes zijn dan we al dachten. Base-jumpers van electriciteitsmasten, swoopers met 100 km/u rakelings over het dek van de Diva. Fokking hell potverdorie, supercool! Bewijs dat megastunts niet van mega-budgetten afhankelijk hoeven te zijn…

Extrema Outdoor is een heel apart feestje. Tussen Dance Valley en Mysteryland in had het een plaatsje veroverd met z’n knusse en beetje hippie-achtige uitstraling. Of moet ik zeggen wat spirituelere uitstraling dan de rest. Dichter bij Dance Valley dan Mysteryland. Tussen toen en nu is er wel wat veranderd want hoewel het echt wel een topfeestje was, is zo’n topdrukte een gevaar voor de speciale uitstraling van het feest. Al die veel te hippe dertien-in-een-dozijn Erick-E mensjes is niet waar het om ging bij Extrema. 25.000 man op een klein strand… Het is dat ze geen Duits spraken en kuilen groeven…

Laat ik jullie dit artikel nou eens binnenlokken met een paar verschrikkelijk mooie borsten. Want waar ik nu weer vandaan kom, was dat een uitzondering. Traditioneel is het Special Sports feestje namelijk een soort proeftuin voor plastische chirurgie. Ik heb daar altijd het idee dat al die meiden daar hun nieuwste op- en uitbouw-attribuutjes aan het praktijktesten zijn zeg maar. Niet dat ik dat erg vind, maar het valt gewoon op. En mooi is het niet trouwens. 

Ze hielden bij Special Sports een wel heel bijzonder feestje. Chuckie, Tiësto en Connie. Jep, ik verzin het niet. Dus daar liggen kansen voor een free-lance fotograaf in het party-circuit. Snel even bellen met Special Sports in Badhoevedorp. De telefoniste verbond me door…

“Met Patrick Savalle, fotograaf van ID-T magazine, met wie spreek ik”
“Hoi, met Monique*), de PA van Guus.”