En juist als je na 5, 6 jaar fotograferen op alle soorten feesten die er zijn denkt dat je alles wel hebt meegemaakt, wordt je gevraagd te fotograferen in Bloomingdale, in, hoe onverwacht, Bloemendaal. Ik liep op pornofeesten rond in onderzeeërs, in het tot tv-studio veredelde Gelredome van Tiesto waar het publiek vooral werd geacht niet in de weg te lopen, moest orgieënde feestgangers mijn hotelkamer uit zien te krijgen na een lak-en-leer fetish feest in de kalksteengrotten ergens bij Maastricht. ‘Of ik niet gewoon mee wilde doen’. Stond op openingen van nieuwe clubs waar 10, misschien 12 man op af kwamen, Mysteryland, Extrema, Dance Valley,achteraf toestanden waar de locals na een avondje voetballen nog even wat Desperado’s kwamen scoren, hun voetbalspullen in grote tassen nog met zich meedragend. Kindertenten hoog in het Noorden waar er nog net geen karaoke draaide. Ik dacht dat ik het allemaal wel gezien had. 

Ik zit net een beetje over wat luchtige zaken na te denken enzo en ik vroeg me ineens wat af. Zo maar. Zou het niet zo kunnen zijn dat ik God ben?

Patrick Savalle is, simpel gezegd, fotograaf. Maar wel een hele bijzondere fotograaf, zoals je kunt lezen in zijn blog.

Ik weet niet op wat voor feestjes jullie rondlopen, maar waar ik rondloop, zie ik tegenwoordig heel veel van die Jumpstyle-mensjes. Best raar, want iedereen kan zien dat jumpstyle iets voor uncoole nerds is en wie wil er nou een uncoole nerd zijn? Zijn we al vergeten hoe verschrikkelijk het hakken destijds flopte? Toch? Nog steeds probeer je die tijd van je af te praten met zwakke excuses en doorzichtige leugentjes. Vandaag gaan we het daarom hebben over de Melbourne shuffle. Gewoon, omdat
niet iedereen hoeft te weten dat je een lompe Hollander bent.

Column voor Partyscene, verschenen in april 2007

Laat ik eens iets heel bijzonder ongepasts en arrogants doen: het werk van een collega afkraken. De buitenwacht kent mij toch al zo, dus nothing’s lost… ;)

De enorm aftakelende kwaliteit van fotografie in het algemeen is mij namelijk een doorn in het oog. De tsunami aan amateurfotografen die na aankoop van een professionele camera denken dat ze weten wat fotografie is en de afgrijselijk hoeveelheid onnozele klanten die denken dat zulke mensen voor een kwart van de professionele prijs bijna dezelfde kwaliteit kunnen leveren, zijn hun zijn sporen duidelijk aan het achterlaten. Dan heb ik nog niet eens over de trend om evenementen zoals laatst de Red Bull Knock-out volledig ondergeschikt te maken aan mediazaken en ‘bereik’ in plaats van aan sportieve zaken. Niet de kwaliteit van de fotograaf of zijn werk is nog belangrijk, slechts het bereik van zijn publicatie. Niet een eerlijke start van de motoren is belangrijk maar het RTL-5 uitzendmoment en de positie van de heli. Alles werd gestuurd vanuit marketing overwegingen. Dramatisch hoe Red Bull hun evenementen om zeep aan helpen is. Bij ID-T zag ik het ook al, die wisten het hele Tiesto-concert destijds om te toveren tot een DVD-opname waarbij het publiek een soort noodzakelijk kwaad was.

Daar ga ik een andere keer nog wel eens over praten. Waar ik nu even wat over kwijt wil, zijn de foto’s van Lieke van Lexmond in de Playboy. Zo’n mooie meid, zulke superslechte foto’s. Zo afgrijselijk slecht heb ik het in de Playboy nog niet gezien. Toch al niet bepaald een blad dat uitblinkt in kwaliteitsfotografie. Hoewel, met de schitterende, inspirerende reportage destijds van Bridget Maasland en ook die van Lois Lane laten ze toch af en toe wel wat moois zien. Deze keer niet.

Er gebeurde laatst iets heel raars, er kwam een heel klein en best wel lelijk mannetje op een wolkje naar me toe gezweefd. Ongeveer op hoofdhoogte. Ik zat te werken achter mijn bureau, dus ga maar na: een meter boven de grond.

Vlak voor mijn neus stopte hij. Ik was verbaasd, maar niet meer dan dat. Ik zie wel vaker kleine lelijke mannetjes op sandalen. Ook zonder sandalen. Heel normaal. Alleen het wolkje was nieuw.

Hij sprak mij aan.

De grote zomerfestivals komen er weer aan. Voor een fotograaf zijn die festivals leuk om te doen. Zwaar, maar vol met fotogenieke momenten. Dit jaar kijk ik er weer naar uit. Vorig jaar was namelijk voor mij een slecht jaar. Voornamelijk omdat ID-T zonder enige waarschuwing stopte met Release magazine. Ik fotografeer voornamelijk voor de lol en de grootste lol was altijd een mooie spread in het prachtige Release. Natuurlijk ben ik ook niet vies van geld en 600, 700 euro voor een fotoserie van Mysteryland of Sensation is prima betaald, maar om dan elke keer de foto’s op postzegelformaat te zien eindigen op die flutsite van ID-T, dat was toch altijd weer een domper. Je bent er wel ‘s nacht van 21.00 tot 07.00 en dan de volgende dag ook 8 uur mee bezig en dan is het ineens niet meer zo veel geld. Verre van een gangbaar professioneel tarief in ieder geval.

Column voor yourscene.nl

“Baas, baas!” Petrus kwam hijgend het kantoortje binnen. “Hij is er.”

“Nu al?” De Chef trok z’n wenkbrauwen op. “Ha nee hè. KUT. Hoe kan dat?”

“Bungeekoord geknapt, uit een hijskraan geflikkerd, z’n 460 mm-telelens door z’n oog gekregen, Sugar Lee Hooper in een Reef-string op ‘m gaat zitten. Wat weet ik het. Stel niet van die domme vragen, baas. Het is ‘m.”

God zuchtte diep en klapte z’n laptop dicht. “Nou. Haal ‘m maar binnen dan.” Met een luid geknars ging de Hemelpoort open. Patrick stapte met uitgestoken hand binnen.

Jeroen Bruintjes schreef dit naar aanleiding van dit verhaal.

Wat ik altijd al dacht, heb ik mijn laatste trip naar Zuid-Inda bevestigd zien worden. Wij Nederlanders kunnen absoluut niet autorijden. Hebben ook totaal geen verkeersinzicht. We zijn veel te emotioneel, snel boos, hebben veel te weinig overzicht en hebben vooral een enorm misplaatste territoriumdrang op de weg. En veel teveel regels. Hoe meer regels je een volk geeft, hoe dommer het zich zal gedragen. Vooral op de weg is dat onmiddelijk duidelijk. Vanaf het moment dat er niet meer rechts mocht worden ingehaald werd het ook gevaarlijk, omdat niemand meer oplet. Vanaf het moment dat er een maximumsnelheid kwam, werd hardrijden gevaarlijk, omdat niemand er meer rekening mee hield. 

“Puur voor de show ging ik op het kolossale lijk van Willem staan en maakte selectief oogcontact met de anderen. De luchtresiduën die het gewicht van mijn getrainde lichaam uit Willem deden ontsnappen veroorzaakte rochelende geluiden. Het deed me niets, kon ook niet, op dat soort momenten kan ik emotie uitschakelen. Ik concentreerde me op de rest van mijn inmiddels in blinde paniek vluchtende collega’s....”

Een luchtig verhaal dit maal, het kan niet altijd feest zijn.

Ik zit net een beetje over wat luchtige zaken na te denken enzo en ik vroeg me ineens wat af. Zo maar. Zou het niet zo kunnen zijn dat ik God ben?

...is it a plane? Nee het is onze fotograaf Rud-gr die weer eens te lui is om te lopen tijdens een opdracht in Zuid-Afrika… Alleen, dat brilletje he…

Mijn vrienden vinden me maar een vreemde snuiter. Dit was nu al de derde keer dat ik moest overgeven na het drinken van teveel Fanta. Ja, ik kan het ook niet helpen, ik heb een onverzadigbare lust naar Fanta en drink er net zoveel van tot ik moet kotsen.